Εδώ και αρκετές μέρες σάς γράφω, σχεδόν μονότονα, ότι αυτό είναι ένα καλό παιχνίδι για να φανεί εμφατικά και χωρίς καμία αμφιβολία ότι ο Ολυμπιακός, τώρα που άρχισε να «δένει», είναι μακράν η καλύτερη ελληνική ομάδα. Σε ένα παιχνίδι που τελείωσε με τον φωτεινό πίνακα να δείχνει 2-1, σκορ το οποίο νομίζω ότι αδικεί κατάφωρα τον Θρύλο, ειδικά για την εμφάνισή του στο πρώτο 45λεπτο, όταν ήταν καταιγιστικός, αυτό αποδεικνύεται. Τις ευκαιρίες, βέβαια, τις είχε στο δεύτερο, όμως στο πρώτο ήταν που έδειξε σε όλους ότι είναι μία κλάση πάνω από τον ΠΑΟΚ και τους υπόλοιπους διεκδικητές ενός θρόνου που όσο ο Ολυμπιακός είναι καλός κανείς δεν θα απειλήσει.
Στο πρώτο ημίχρονο και ειδικά στο πρώτο δεκάλεπτο, η ομάδα ήταν σαν να συνέχιζε το παιχνίδι της στο «Έμιρεϊτς», με φοβερό ρυθμό, με καλά τρεξίματα από όλους και με πρέσινγκ ψηλά, που ανάγκασε πολλές φορές τον Μπόλονι να ουρλιάζει στους παίκτες του για να βγουν από την άμυνά τους. Μπορεί ο Ολυμπιακός να μην έκανε κραυγαλέες ευκαιρίες, όμως η αίσθηση του παιχνιδιού ήταν ότι όπου να ’ναι έρχεται το «ερυθρόλευκο» γκολ. Τελικά, και κόντρα στη λογική του παιχνιδιού, το γκολ δεν το βάλαμε, αλλά το δεχτήκαμε. Για να μην πω ότι… το βάλαμε κιόλας, αφού το λάθος που κάνει ο Κοστάντσο φτάνει στα όρια του αυτογκόλ. Ο Αργεντινός «κάρφωσε», θυμίζοντας βολεϊμπολίστα, την μπάλα στη μικρή του περιοχή και αρκούσε στον Μπαλάφα να την ακουμπήσει και να κάνει το 0-1 για τον ΠΑΟΚ.
Ο Ολυμπιακός, παρ’ όλα αυτά, δεν κλείστηκε, δεν έχασε την ψυχραιμία του και συνέχισε και το πρέσινγκ αλλά και την καλή κυκλοφορία της μπάλας, κυρίως χάρη στο καθαρό μυαλό του Ορμπάιθ. Αλλά και στα μετόπισθεν είχε έναν κυρίαρχο Μέλμπεργκ, που «καθάριζε» με το κεφάλι οποιονδήποτε κίνδυνο. Στο 35’ ο Τοροσίδης, που μαζί με τον Μέλμπεργκ ήταν οι κορυφαίοι του παιχνιδιού, έκανε ένα μαγικό, το δεύτερο μαγικό πάνω στον Βιεϊρίνια και στη συνέχεια έστειλε συστημένη σέντρα, για να ισοφαρίσει ο Φουστέρ. Λέω «το δεύτερο μαγικό», διότι υπάρχει ένα πρώτο που έκανε ο Τοροσίδης και το οποίο ήταν να εξαφανίσει τον Πορτογάλο Βιεϊρίνια. Το 1-1 και πάλι, όμως, δεν απέδιδε δικαιοσύνη. Ο Ολυμπιακός ήταν πολύ καλύτερος και ύστερα από επτά λεπτά βρέθηκε μπροστά στο σκορ. Αυτήν τη φορά, η σέντρα έγινε από τα αριστερά, ήταν ο Μιραλάς που την έβγαλε και ο εκτελεστής Τζιμπούρ κάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα.
Από εκείνο το σημείο και μετά και σε όλη τη διάρκεια του δεύτερου ημιχρόνου, ο Ολυμπιακός είχε τον έλεγχο του παιχνιδιού και δημιούργησε ευκαιρίες για να πετύχει και άλλα γκολ. Μπορεί να μην το έκανε, όμως η ουσία παραμένει ίδια. Δηλαδή, το 3Χ3, οι 9 βαθμοί και το γεγονός ότι είναι, όπως σας γράφω και νωρίτερα, μία κλάση πάνω από τις υπόλοιπες ομάδες. Το λέω αυτό διότι φαντάζομαι ότι όλοι συμφωνούμε πως ο ΠΑΟΚ, του διαβασμένου και χθες Μπόλονι, είναι καλύτερη ομάδα και από την ΑΕΚ και από τον Παναθηναϊκό.
Ο Ολυμπιακός νίκησε και την κούραση από το ματς του Λονδίνου, που έκανε την εμφάνισή της από το 75’ και μετά. Και το γεγονός ότι ο Βαλβέρδε φρέσκαρε την ομάδα στο σωστό σημείο, με Μακούν και Μοντέστο, της πρόσφερε την ασφάλεια να κυκλοφορεί την μπάλα στο κέντρο χωρίς να κινδυνεύσει μέχρι το τέλος.
ΥΓ.: Συγκλονιστική ήταν, ακόμη μία φορά, η στήριξη που προσέφερε στην ομάδα ο κόσμος. Και όπως πολλές φορές σάς έχω πει, για εμένα, η στήριξη από το ποδοσφαιρικό κοινό είναι κρίσιμη όταν είσαι πίσω στο σκορ. Με αυτόν τον κόσμο, σε αυτό το γήπεδο, μπορείς πραγματικά να κάνεις ένα τεράστιο σερί εντός έδρας νικών για το ελληνικό πρωτάθλημα.
ΥΓ.2. Ο διαιτητής Κουκουλάκης στο δεύτερο ημίχρονο έπαιζε στην Τούμπα. Το 30-70, σαν ποσοστό σφυριγμάτων, είναι μάλλον λίγο για να περιγράψει πώς έπαιξε ο συγκεκριμένος κύριος στο δεύτερο ημίχρονο. Δεν θα μπω στη λογική να εξετάσουμε τις φάσεις μία προς μία, σας μιλάω για τη στάση του σε ολόκληρο το παιχνίδι. Μαζί του ο βοηθός… Δάγκας, που σταμάτησε σε δύο περιπτώσεις τον Μιραλάς, ο οποίος έφευγε από κανονική θέση, μόνος του απέναντι στον Ντάριο Κρέσιτς.
ΥΓ.3: Για τους καλύτερους του αγώνα, σας έγραψα. Ο καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο Βασίλης Τοροσίδης, είναι και πάλι εδώ και φοράει το περιβραχιόνιο του Ολυμπιακού, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να έχει ηγετικό ρόλο στο γήπεδο ακόμα και κάποιος που αγωνίζεται στο δεξί άκρο της άμυνας. Εξαφάνισε τον Βιεϊρίνια, ήταν διαρκώς πηγή κινδύνων για την άμυνα του ΠΑΟΚ, ταλαιπωρώντας και τον Πορτογάλο, αλλά και τον Λίνο και έκανε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του στον Ολυμπιακό. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι ο σκόρερ Φουστέρ συνέκλινε προς το κέντρο, αφήνοντας, ουσιαστικά, όλη τη δεξιά πτέρυγα στον Τοροσίδη.
ΥΓ.4: Ο αριθμός 4, ο μεγαλύτερος αμυντικός που φόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακού μετά τον Νοβοσέλατς, έμοιαζε πραγματικά με τείχος στο χθεσινό παιχνίδι. Τα γεμίσματα του Πάμπλο Γκαρσία, οι προσπάθειες των κεντρώων του ΠΑΟΚ «έσπαγαν» πάνω στο κεφάλι του. Ο Μέλμπεργκ έβαλε ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα των πολύ μεγάλων εμφανίσεών του και είναι κρίμα, που δεν έχουμε ένα φίλτρο νεότητας να δώσουμε και σε αυτόν αλλά και στον Αριέλ Ιμπαγάσα.
ΥΓ.5: Συγκλονιστική η στιγμή της αλλαγής του «Στρατηγού» Αριέλ, ο οποίος έδειξε ότι οι μεγάλοι παίκτες μπορούν να διαχειρίζονται και την κούραση αλλά και να επανέρχονται γρήγορα ύστερα από ταλαιπωρίες από τραυματισμούς και όλα αυτά τα καταφέρνουν μόνο αν έχουν πραγματικά μυαλό στρατηγού, όπως ο Ιμπαγάσα.
ΥΓ.6: Πολύ καλή εμφάνιση και από τον Πάμπλο Ορμπάιθ, ο οποίος με απόλυτη ψυχραιμία έκοβε και έραβε στο κέντρο του Θρύλου. Στο δεύτερο ημίχρονο, όταν βγήκαν από το παιχνίδι ο Ιμπαγάσα και ο Φέισα και μπήκαν ο Μακούν και ο Μοντέστο, ο Βάσκος συνέχισε στον ίδιο ρυθμό, ενώ διευκολύνθηκε στο παιχνίδι του από το γεγονός ότι οι Γκαρσία, Μπαλάφας, Ιβιτς (που μπήκε αλλαγή), δεν είναι και οι γρηγορότεροι χαφ του κόσμου.
ΥΓ.7: Πρώτη καλή εμφάνιση για τον Ζαν Μακούν, ο οποίος ήταν απλός και γρήγορος στις ενέργειές του και σίγουρα θα βοηθήσει πολύ στη συνέχεια.
Kώστας Καραπαπάς
http://www.gavros.gr/
Τρίτη, Οκτωβρίου 04, 2011
ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΝΕΑ
