Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 24, 2010
ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΝΕΑ
Ενα μετάλλιο το οποίο δεν συνιστούσε για εκείνη απλώς μία τεράστια επιτυχία, αλλά το καθαρτήριό της για εκείνο το μεσημέρι του Αυγούστου του 2004 στον Βόλο, όταν, αφού την «έκοψε» ο Κούλης Ιωσηφίδης από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, χωρίς να της δώσει μία ευκαιρία, ανάγκασε τον αδελφό της- «τον οποίο και λατρεύω», όπως λέει χαρακτηριστικά- να έρθει και να την πάρει με το αυτοκίνητο. Έξι χρόνια μετά, η Αντωνάκου μπορεί να δείχνει, χωρίς, πάντως, να φουσκώνει σαν το παγώνι, το βαρύ ασημένιο κυκλικό αντικείμενο και να είναι χαρούμενη. Αλλά όχι πολύ χαρούμενη. Κρύβοντας, στη σταθερή φωνή της, έναν λεπτό συναισθηματικό κόσμο, δύσκολα αναγνώσιμο, δεν φοβάται να φοβάται και θέτει τα ζητήματα που την απασχολούν απογυμνωμένα, με τους σφυγμούς να εκτοξεύονται στον αέρα, αλλά όταν επικρατεί ένταση γύρω της περιμένει να καταλαγιάσει η σκόνη, παραμένοντας ψύχραιμη και έπειτα βγάζει το, συνήθως βαθύ, συμπέρασμά της, για να αποφανθεί. Για την ομάδα Γυναικών του Ολυμπιακού, για την κατάσταση στον Ερασιτέχνη, για τα προνόμια των αθλητών που φέρνουν διακρίσεις. Η ίδια είναι τέτοια, κάνοντας καριέρα ως παίκτρια με σωματικά προσόντα που δεν βρίσκονται στην εγκυκλοπαίδεια του γουότερ πόλο, αλλά με αντανακλαστικά, που τη φέρνουν στην πρώτη γραμμή του αθλήματος. Φυσικά, προς όφελος του Ολυμπιακού, με τον οποίο ελπίζει να φθάσει στην κορυφή της Ελλάδας και να κάτσει, επίσης, στον ευρωπαϊκό θρόνο, κατακτώντας το Τσάμπιονς Καπ.
Αναλυτικά η συνέντευξη της Σταυρούλας Αντωνάκου στον Λευτέρη Ελευθερίου και τον "ΓΑΥΡΟ":
Ε: Ερασιτέχνης Ολυμπιακός, μία δύσκολη υπόθεση.
Α: Ο Ολυμπιακός είναι η μεγαλύτερη ομάδα στην Ελλάδα και από τις σπουδαιότερες στην Ευρώπη. Ο κόσμος του αγαπάει όλα τα αθλήματα. Ασχολείται, όχι όλοι, αλλά πολλοί. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχει ένας επιχειρηματίας επιφανής που να μην θέλει να ασχοληθεί. Να σου πω και το άλλο; Φέτος έσπασαν τα κοντέρ στις μεταγραφές σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Το ένα εκατοστό να δινόταν στον Ερασιτέχνη, θα ήταν υγιής, θα πρωταγωνιστούσε σε όλα τα αθλήματα και θα έφερνε κούπες. Δεν γίνεται να διαλυθεί το τμήμα κολύμβησης, που έχει πάρει 51 πρωταθλήματα και είναι στο βιβλίο Γκίνες, επειδή χρωστάνε δύο χρόνια σε παιδιά που παίρνουν 300 ευρώ τον μήνα.
Ε: Και το πόλο Ανδρών, φυσικά.
Α: Κάτι θα γίνει για αυτήν την ομάδα, δεν μπορεί να πάει έτσι. Θα βρεθεί λύση.
Ε: Εσύ πώς έγινες Ολυμπιακός;
Α: Παρά το γεγονός ότι ήμουν αντικειμενική στα οπαδικά ζητήματα, αγάπησα πάρα πολύ τον Ολυμπιακό. Όταν πήραμε το πρωτάθλημα το 2009, αυτό που έγινε με τον κόσμο δεν το έχω ζήσει ούτε με την εθνική ομάδα. Μας σταματούσαν στον δρόμο και μας έδιναν συγχαρητήρια.
Ε: Πόσα χρόνια βρίσκεσαι στην ομάδα;
Α: Αυτή είναι η τρίτη χρονιά μου, αλλά έχω κάνει και ένα μικρό πέρασμα από το 2001.
Ε: Και πώς ήρθες;
Α: Είχα δύο προτάσεις από ελληνικές ομάδες και, παρά το γεγονός ότι ήταν καλύτερες οικονομικά, μου άρεσε η φιλοσοφία του προπονητή της ομάδας, του Χάρη Παυλίδη και το αποφάσισα.
«Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΕΝΤ»
Ο Γιάννης Κεντ είναι, για την Αντωνάκου, ο άνθρωπος που την κράτησε στον Ολυμπιακό. Όταν διαλύθηκε εν τη γενέσει του το εγχείρημα της χορηγίας στον όμιλο εταιρειών του, χρειάστηκε, μόνο, να συναντήσει τις πολίστριες ο αντιπρόεδρος του Ερασιτέχνη, για να πειστεί η ίδια να μείνει στην ομάδα για τρίτη χρονιά. Παρά το γεγονός ότι είχε καλύτερες προτάσεις, οικονομικά, έμεινε στους «ερυθρόλευκους». «Διότι μας έχει αντιμετωπίσει ως ανθρώπους, σε κάποια ζητήματα που είχαν τα κορίτσια της ομάδας και τα πληροφορήθηκε προσπάθησε να κάνει οτιδήποτε μπορούσε για να βοηθήσει, προσφέροντας στήριξη. Ηθική και οικονομική».
Ο Γιάννης Κεντ είναι, για την Αντωνάκου, ο άνθρωπος που την κράτησε στον Ολυμπιακό. Όταν διαλύθηκε εν τη γενέσει του το εγχείρημα της χορηγίας στον όμιλο εταιρειών του, χρειάστηκε, μόνο, να συναντήσει τις πολίστριες ο αντιπρόεδρος του Ερασιτέχνη, για να πειστεί η ίδια να μείνει στην ομάδα για τρίτη χρονιά. Παρά το γεγονός ότι είχε καλύτερες προτάσεις, οικονομικά, έμεινε στους «ερυθρόλευκους». «Διότι μας έχει αντιμετωπίσει ως ανθρώπους, σε κάποια ζητήματα που είχαν τα κορίτσια της ομάδας και τα πληροφορήθηκε προσπάθησε να κάνει οτιδήποτε μπορούσε για να βοηθήσει, προσφέροντας στήριξη. Ηθική και οικονομική».
Ε: Ετσι, δεν το σκέφτηκες καθόλου και υπέγραψες το νέο συμφωνητικό σου.
Α: Ναι. Αυτού του ανθρώπου ο λόγος είναι καλύτερος από συμβόλαιο. Είχα πάρει την απόφασή μου.
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΑ
Οποιος ακούσει τη Σταυρούλα Αντωνάκου να μιλάει για την εθνική ομάδα, αντιλαμβάνεται απολύτως τον ορισμό του «ευ ζην», που κάποτε είπε ο Παναγιώτης Φασούλας ότι σου δίνει το να φοράς τη φανέλα με το εθνόσημο. Εν τούτοις, εξοργίζεται όταν αντιλαμβάνεται ότι το αθλητικό σύστημα της χώρας δεν στηρίζει τους αθλητές που βρίσκονται σε εκείνη, τουλάχιστον στα ομαδικά σπορ. Το θέμα με το δημόσιο, με τις πολίστριες να νιώθουν πνιγμένες από το δίλημμα, να συνεχίζουν να παίζουν ή να σταματήσουν οριστικά για να μη χάσουν τη θέση τους. Το θέμα με το πανεπιστήμιο, με τους γονείς να σταματούν παιδιά από το πόλο για να κάνουν φροντιστήρια, είναι, επίσης, κάτι που κάνει κάτι περισσότερο από το να την απασχολεί: την πληγώνει.
Ε: Πάμε στα προνόμια, μία πονεμένη ιστορία για τους Ελληνες αθλητές.
Α: Μετά από Ολυμπιακούς Αγώνες, μετά από ό,τι είχαμε κάνει, μετάλλια και διακρίσεις, αυτό που μας έμενε, όταν φθάναμε στα 35 χρόνια μας, με γόνατα, πόδια και χέρια σπασμένα, χωρίς να έχουμε δουλέψει ποτέ, διότι με οκτώ ώρες τη μέρα προπόνηση ήταν δύσκολο να συμβεί αυτό, ήταν μία θέση στο δημόσιο, αυτό μας έδινε στο κράτος. Αυτό συνέβαινε για διακεκριμένους αθλητές μόνο, δηλαδή μεταλλιούχους ή με μία θέση στις οκτώ καλύτερες ομάδες του κόσμου, ενός Ευρωπαϊκού ή των Ολυμπιακών Αγώνων. Για να φθάσεις, βέβαια, να παίξεις σε Ολυμπιακούς Αγώνες πρέπει να έχεις κάνει 15 χρόνια προπόνηση. Με πρόφαση το ντόπινγκ σε κάποια αθλήματα, ο κύριος Ιωαννίδης, άνθρωπος του αθλητισμού- και τον ευχαριστούμε πάρα πολύ, γιατί ο κύριος Ιωαννίδης έχει μία βίλα από το μπάσκετ και έχει πάρει ό,τι χρήματα έχει πάρει- είπε στους ερασιτέχνες αθλητές ότι «επειδή όλοι ντοπάρεστε» και επειδή υπάρχουν ήδη κάποιοι στο δημόσιο, μας παίρνει όλους η μπάλα. Μας είπαν, λοιπόν, πριν κάποιους μήνες ότι «αν θέλεις να συνεχίσεις να παίζεις πόλο και να παίζεις στην εθνική ομάδα, δεν μπορείς να μπεις στο δημόσιο και χάνεις τη θέση σου. Αν θέλεις να μπεις, στα 22 σου, στα 25, εν ενεργεία αθλητής εθνικής ομάδας, παραδίδεις το δελτίο σου και δεν ξαναπαίζεις».
Ε: Και έτσι φθάνουμε σε μία νομοτελειακή κατάσταση.
Α: Όταν το είπαν αυτό σε εμάς, ως εθνική ομάδα πόλο Γυναικών, εννιά στις 13 παίκτριες βρισκόντουσαν σε αυτήν τη διαδικασία. Το κόβω ή δεν το κόβω; Εγώ ως πολίστρια δεν έχω άλλο πόρο, πληρώνομαι μόνο από το σωματείο μου και αυτήν τη στιγμή μόνο δύο σωματεία έχουν τη δυνατότητα και την καλή θέληση και στηρίζουν όλο το γυναικείο πόλο, ο Ολυμπιακός και η Βουλιαγμένη, με την καλή θέληση κάποιων ανθρώπων κιόλας. Οι υπόλοιποι τι κάνουν; Θα πάνε να δουλέψουν στο δημόσιο. Από τα 30 και μετά τι θα κάνουν; Θα πάνε να δουλέψουν σερβιτόροι; Από τη στιγμή που δεν έχουν σπουδάσει, από τη στιγμή που δεν έχουν ξαναδουλέψει στον έξω κόσμο, θα σταματήσουν. Και εμείς δεν είμαστε παράλογες, ούτε εκατομμύρια ζητάμε, ούτε ζητάμε να πάμε στο δημόσιο και να μη δουλέψουμε ποτέ. Ας χωρίσουν σε κατηγορίες τους αθλητές. Ας μην είμαι εγώ στην ίδια μοίρα με έναν αθλητή που τώρα και καλά εμφανίζεται σε ένα σωματείο Β’ και Γ’ Εθνικής και δεν πατάει ποτέ στη δουλειά του. Εγώ ζητάω να είμαι εν ενεργεία στην εθνική ομάδα και οφείλεις να τηρήσεις τον νόμο που υπήρχε πριν, όταν έκανα εγώ τα χαρτιά μου. Ή τουλάχιστον να μας δώσεις μία προθεσμία. Ένα ολυμπιακό άθλημα που πάει για διάκριση και φέρνει μετάλλια ουσιαστικά το καταστρέφουν μέσα στο 2010, που προετοιμαζόμαστε για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Και όχι μόνο αυτό. Κόβουν τη θέση στα πανεπιστήμια. Παιδιά 16 και 17 χρονών σκέφτονται να σταματήσουν, μέλη της εθνικής Νεανίδων, των Εφήβων, που έχουν φέρει δύο μετάλλια σε δύο συνεχόμενες χρονιές.
Ε: Ασχημη φάση.
Α: Ακου, εγώ μπορεί σε δύο τρία χρόνια να σταματήσω από την εθνική ομάδα. Διότι μπορεί να ακολουθήσουν άλλες. Αλλά δεν μπορώ να δω το άθλημα που μου έχει προσφέρει τόσα, που έχω υπηρετήσει και το έχω αγαπήσει, να διαλυθεί μέσα σε μία μέρα. Και τώρα που υπάρχει το βήμα και τα φώτα είναι πάνω μας, τώρα είναι η πιο σωστή στιγμή να κάνουμε κάτι. Γιατί αν δεν κάνουμε ΤΩΡΑ, δεν θα γίνει ποτέ τίποτα, κάθε χρόνο θα γίνονται τα πράγματα χειρότερα.
Ε: Και, φυσικά, έρχονται νέοι πολίστες από πίσω, που το σκέφτονται.
Α: Κόβουν και ένα άλλο βασικό προνόμιο. Υποδομές δεν έχουμε, κολυμβητήρια δεν έχουμε, παιδεία αθλητική δεν έχουμε. Ουσιαστικά, αυτό που έδωσε η πολιτεία είναι το εξής: με τη δική σου καλή θέληση και των γονιών σου φθάνεις σε ένα σημείο και παίζεις στην εθνική Νεανίδων, στην εθνική Εφήβων και την εθνική Νέων. Παρ’ όλα αυτά, επειδή ο Θεός είναι μεγάλος και ο Έλληνας το έχει στο DNA του να είναι καλός, παίρνεις ένα μετάλλιο ή φθάνεις στην πεντάδα, την εξάδα, μίας μεγάλης διοργάνωσης. Και σου έδιναν ένα πριμ εξετάσεων για το πανεπιστήμιο. Που σημαίνει τι αυτό; Ότι ο γονιός δεν χρειάζεται να πληρώνει φροντιστήρια και έξτρα ώρες μαθημάτων. Κάποια στιγμή, όταν σταματήσεις, είχες το πανεπιστήμιο, το συνέχιζες, το τελείωνες και είχες ένα εφόδιο για το μέλλον.
Ε: Τώρα, όμως, κενό.
Α: Να σου πω κάτι; Δεν μπορώ να περιμένω εγώ, από ανθρώπους που εν μέσω κρίσης παίρνουν 5.000 ευρώ από τη δουλειά τους τον μήνα, έχουν την ασυλία, να καταλάβουν. Περιμένω να έχουν την ευαισθησία να κάνουν κάτι που δεν τους κοστίζει τίποτα. Είναι προνόμια τα οποία μπορούν να σου παρέχουν, να είσαι ένας απλός Ελληνας, ένας απλός δημόσιος υπάλληλος. Δεν είμαστε παράλογες, ούτε θέλουμε να πληρωνόμαστε από δέκα μεριές. Θέλουμε να έχουμε μία δουλειά όταν τελειώσουμε, που την έχουμε κερδίσει με ιδρώτα και αίμα.
Ε: Η Εθνική, όμως, δεν είναι αυτό.
Α: Γουστάρουμε που παίζουμε. Όταν αγωνιζόμαστε, δεν το σκεφτόμαστε. Μας αρέσει να ακούμε τον εθνικό ύμνο. Αλλά υπάρχει το γαμώτο, για την προσπάθεια που έχουμε κάνει. Φαντάζεσαι να μην είχαμε πάει καλά στο Ευρωπαϊκό; Σε ένα μήνα μπορεί να μην υπήρχαν οι εθνικές ομάδες πόλο.
Posted in: Πόλο
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου