Κυριακή, Νοεμβρίου 14, 2010
Red Hunter
Μήπως έχει πέσει το μάτι σας στον Σοφοκλή Σχορτσανίτη σε κάποιο φετινό του παιχνίδι με τη φανέλα της Μακάμπι; Θα δυσκολευτείτε να τον γνωρίσετε... Είναι πιο αδύνατος από ποτέ, έχει φτάσει στον σημείο να θυμίζει τον έφηβο Σοφοκλή του Ηρακλή! Πήγε στο Τελ Αβίβ αδυνατισμένος και καλά προπονημένος... Το καλοκαίρι ξεκίνησε με ατομικές προπονήσεις, συνεχίστηκε με προσπάθεια που άγγιξε τα όριά του στο σάμερ λιγκ του Λας Βέγκας και ολοκληρώθηκε με την Εθνική στο Μουντομπάσκετ της Τουρκίας.
Το κλίμα στο Ισραήλ είναι θερμό με ανυπόφορη υγρασία ακόμα και τον χειμώνα. Ό,τι καλύτερο για να μην τρως πολύ χωρίς να πιέζεσαι... Κάπως έτσι ο Σχορτσανίτης πλησιάζει στην καλύτερη (σωματική) κατάσταση της καριέρας του και αφήνει πίσω του τα τρία «όχι» του καλοκαιριού που τον έριξαν από τα σύννεφα και τον οδήγησαν σε επαγγελματικό αδιέξοδο. Μέχρι να εμφανιστεί ο Μπλατ και ο Φέντερμαν με τον Μισράχι και να του δώσουν το όραμα του σταρ στην ομάδα του λαού.
Από το... προσωπικό αδιέξοδο τον είχε βγάλει Ολυμπιακός καιρό πριν. Όταν η πετυχημένη συνέχεια της καριέρας του έμοιαζε με... στοίχημα που παιζόταν σε πολύ υψηλή απόδοση! Είχε χάσει τον εαυτό του, οι στόχοι και οι φιλοδοξίες του «σιγόσβηναν» και ο Σοφοκλής παρέπαιε σε ένα κυκεώνα προσωπικών προβλημάτων και αδυναμιών... Με τη ζυγαριά να έχει «ανοίξει» πάνω από τα 200 κιλά και τους πάντες (συμπαίκτες, προπονητές, αρκετοί φίλοι) να έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια να τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα.
Το ταξίδι και η παραμονή του σε ειδικό κέντρο στην Ελβετία αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα η δική του... Ιθάκη. Ένα ταξίδι που έγινε μετά από πίεση του Ολυμπιακού, προκάλεσε φθορά στις σχέσεις παίκτη-ομάδας, αλλά ευεργέτησε αφάνταστα τ ζωή και την καριέρα του. Ελάχιστοι ξέρουν τι ακριβώς συνέβη αυτούς τους τρεις μήνες της απομόνωσης...
Ο Σοφοκλής έχει κάνει το καλύτερο ξεκίνημα ever σε προσωπικό επίπεδο. Έχει παίξει σε όλα τα ευρωπαϊκά ματς της Μακάμπι με 22 λεπτά συμμετοχής μέσο όρο! Με 13,8 πόντους, 5,5 ριμπάουντ, 0,5 ασίστ (η μόνιμη αδυναμία του), 1 κλέψιμο, 1 τάπα και 2,5 λάθη. Με... 17/23(!) βολές και το εντυπωσιακό -για τα δεδομένα του- 15,3 στο σύστημα αξιολόγησης.
Πέρυσι στον Ολυμπιακό έπαιζε 13 λεπτά μέσο όρο με 7,2 πόντους, 2,5 ριμπάουντ και 6,6 ranking... Έπαιξε σε 19 από τα 22 παιχνίδια στην Ευρωλίγκα. Πρόπερσι; Είχε μόλις 8 λεπτά συμμετοχής σε 13 αγώνες με 4,4 πόντους και το φτωχότατο 2,8 στο σύστημα αξιολόγησης.
Η ειδοποιός διαφορά είναι πως στη Μακάμπι αποτελεί το σημείο αναφοράς, είναι ο «δεσπότης» στη ρακέτα. Ό,τι και να γίνει θα παίζει σταθερά. Στον Ολυμπιακό πάντα υπήρχε, αλλά ποτέ σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Μπλατ τού απαγορεύει να βγαίνει σε αμυντικές βοήθειες, στον Ολυμπιακό αυτή ήταν η πιο βασική υποχρέωση του ρόλου του. Ποια είναι η διαφορά; Εδώ έκανε 3 φάουλ στο πι και φι, εκεί περιμένει τους αντιπάλους του κάτω από τη ρακέτα, δεν φθείρεται, αποφεύγει τα φάουλ και κάνει οικονομία δυνάμεων για την επίθεση!
Πέντε χρόνια έμεινε στο λιμάνι ο Σχορτσανίτης. Τι προσέφερε; Δύσκολη απάντηση. Μια πρώτη σεζόν που δημιούργησε πολύ μεγάλες προσδοκίες. Μετά ήρθαν ακόμα τέσσερις που εξελίχθηκαν σε σκέτη απογοήτευση, σε μια... σαπουνόπερα με περισσότερα επεισόδια και από τη... «Λάμψη». Ευτυχώς, ο κόσμος ξέρει ελάχιστα από αυτά. Βάλτε κάτω το μυαλό σας και προσπαθήστε να σκεφτείτε τι σας έχει μείνει από την καριέρα του «Σόφο» στον Ολυμπιακό. Τι; Ειλικρινά, δεν μπορώ να τον θυμηθώ να με εξιτάρει σε κάποιο μεγάλο παιχνίδι. Τόσες σεζόν και στη μνήμη υπάρχει ένα μεγάλο κενό. Η μόνη φάση που μου έρχεται στο μυαλό είναι εκείνη η εκπληκτική άμυνα με τα πόδια και η τάπα πάνω σε σουτ του Σπανούλη στον περσινό τελικό κυπέλλου!
Η τελευταία του σεζόν ήταν η μοναδική όπου παρουσίασε συνέπεια στις προπονήσεις. Τις προηγούμενες, αφήστε τα να πάνε... Σήμα κατατεθέν ήταν η κυκλοθυμία του και οι απότομες διαφοροποιήσεις στη συμπεριφορά του. Τη μία μέρα έλαμπε πηγαίνοντας στο γήπεδο και αγκάλιαζε μέχρι και τις καθαρίστριες στο ΣΕΦ. Την επόμενη ήταν στραβωμένος, μιλούσε με το ζόρι, απέπνεε κακή ενέργεια και ήταν μπελάς. Μια κρύο, μια ζέστη.
Κάτι που με τον καιρό κούρασε τους πάντες στον Ολυμπιακό. Ακόμα και συμπαίκτες του, που ξεκινούσαν «ορκισμένοι» να τον βοηθήσουν και η συμπεριφορά του Σοφοκλή τούς «έκοβε τα φτερά», μέχρι που ερχόταν μοιραία η απόλυτη αδιαφορία προς το πρόσωπό του. Ο Καζλάουσκας του έκανε όλα τα χατίρια και πού και πού τον φώναζε στο γραφείο και του τα «έχωνε».
Η σχέση του με τον Γκέρσον ήταν σκέτο «ναυάγιο». Με τον Γιαννάκη υπήρχε σημείο επαφής λόγω της συνύπαρξής τους στην Εθνική και της επιτυχίας στην Ιαπωνία, αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα πιο ουσιαστικό. Οι τραυματισμοί του από το πουθενά σε προπονήσεις, σε προθερμάνσεις, ακόμα και στο... περπατητό, ήταν πάντα θέμα συζήτησης.
Στο Βερολίνο, τη μέρα του χαμένου ημιτελικού με τον Παναθηναϊκό, ο Βασιλόπουλος τέθηκε νοκ άουτ λόγω μέσης και ο Μπουρούσης «ψηνόταν» στον πυρετό. Ο Βούισιτς και ο Σοφοκλής έπρεπε να μπουν μπροστά! Μόνο που ο «Σόφο» ανακοίνωσε λίγο πριν από το τζάμπολ ότι δεν αισθάνεται καλά και δεν θέλει να παίξει... Δεν είχε επανέλθει στο 100% μετά τις περιπέτειες, αλλά ποτέ κανείς δεν κατάλαβε γιατί δεν προσπάθησε εκείνο το βράδυ και έθεσε εαυτόν εκτός μάχης.
Θα μου πείτε, και στο περσινό φάιναλ φορ που πήγε με καλύτερες προϋποθέσεις, τι έκανε; Τίποτα. Κάπως έτσι φτάσαμε στο καλοκαίρι. Εκεί είχαμε τον συνδυασμό δύο παραμέτρων. Οι Αγγελόπουλοι ύστερα από πέντε χρόνια «babysitting» χωρίς το παιδί να... μεγαλώσει, σε ένα καλοκαίρι περικοπών που ο Σόφο ήταν ελεύθερος και επεδίωκε ένα μεγάλο συμβόλαιο, εμφανίστηκαν κουρασμένοι με την περίπτωσή του.
Έχοντας νιώσει στο πετσί τους τι χρειάστηκε να κάνουν επί χρόνια για μια επένδυση που μετά το τέλος της κάθε σεζόν αποδεικνυόταν εγκλωβισμένη και ανενεργή στα συρτάρια, δεν είχαν διάθεση να μπουν σε διαδικασία διαπραγματεύσεων. Ένα καινούριο συμβόλαιο για αυτούς ταυτιζόταν με νέο ρίσκο, πιθανούς μπελάδες και από στατιστικής προσέγγισης συγκέντρωνε λίγες πιθανότητες απόσβεσης...
Ήρθε και η γνωμάτευση «Ντούντα» για τον Σοφοκλή και «έδεσε το γλυκό». Ποτέ δεν αμφέβαλε για τις ατομικές δυνατότητές του, για την ποιότητά του ως μονάδα. Αλλά, ποτέ δεν τον πίστεψε σαν ενεργό μέλος ομάδας με τον τρόπο που ο Ίβκοβιτς έχει την έννοια ομάδα στο μυαλό του... Αποτέλεσμα αυτών των δύο παραμέτρων; Ο Ολυμπιακός δεν του έκανε ποτέ πρόταση ανανέωσης! Ήταν έκπληξη, αλλά συνάμα και γεγονός. Του πήρε καιρό να το συνειδητοποιήσει.
Ο Σοφοκλής περίμενε και είχε «ισχυρή παρηγοριά» την προοπτική των Κλίπερς που τον είχαν πείσει με μπλα-μπλα μηνών πως ήρθε η ώρα να του προσφέρουν εγγυημένο συμβόλαιο και ρόλο στην ομάδα. Πήγε στο Λος Άντζελες, έμεινε εκεί 10 μέρες και μετά στο Λας Βέγκας. Τα έδωσε όλα, δεν έπαιρνε μπάλες στην επίθεση, τα Αμερικανάκια που ήθελαν να πείσουν τον Βίνι Ντελ Νέγκρο ότι αξίζουν, δεν τον πήραν στα σοβαρά και το δεύτερο «όχι» ήρθε.
Από τον Μάρτη που είχα κάνει μια συνέντευξη με τον Σοφοκλή μετά την πρόκριση στο Παρίσι, το είχε πει ξεκάθαρα. «Αν δεν μείνω, πάω Κλίπερς». Δεν είναι τόσο πως το είχε δίπορτο με τον Ολυμπιακό και... έπαιζε. Είναι που είχε πιστέψει ότι οι Κλίπερς έλεγαν αλήθεια και στο μυαλό του είχε «δέσει» την προοπτική της δοκιμής στο ΝΒΑ, από τη στιγμή που η κατάσταση με τον Ολυμπιακό δεν εξελίχθηκε όπως την περίμενε.
Τόσα χρόνια τους «χόρευε όλους στο ταψί», αλλά την έβγαζε καθαρή. Η ζωή που πάντα είναι πιο «πονηρή» από εμάς του έστησε ένα αναπάντεχο σενάριο. Μετά τη σεζόν που έδειξε πιο σταθερός και συνεπής από ποτέ (στις υποχρεώσεις του, όχι στις... επιδόσεις του), ήταν σίγουρος πως θα πάρει ένα διετές για 3 εκατομμύρια και θα συνεχίσει στο λιμάνι.
Αντ' αυτού; Ούτε καν πρόταση. Το πήρε απόφαση, θα γίνει Καλιφορνέζος και θα ευχαριστηθεί το μπάσκετ (χωρίς τις αμυντικές βοήθειες στην Ευρώπη, που τις σιχαίνεται) στο ΝΒΑ. Το πάλεψε σκληρά σχεδόν ένα μήνα. Αποτέλεσμα; Πάλι ούτε καν πρόταση! Ούτε συνεννοημένοι να ήταν Ολυμπιακός και Κλίπερς.
«Στο γήπεδο μου λένε και κάνουν πολλά... Όπως αυτό το σύνθημα με τον Σκλαβενίτη και τις σακούλες. Όταν με βλέπουν στον δρόμο οι Παναθηναϊκοί έχουν άλλη συμπεριφορά... Πολλοί μου λένε να πάω στην ομάδα τους κιόλας», μου έλεγε στην τελευταία μας συνέντευξη και η απάντηση στο αν θα πήγαινε ποτέ στους άλλους, ήταν ένα χαμόγελο και ένα σχόλιο: «Στον Παναθηναϊκό; Δεν νομίζω»!
Έλα, όμως, που η ζωή δεν μας ρωτάει. «Στεγνός» από προτάσεις και προοπτικές, απογοητευμένος και ανασφαλής είχε εκείνη τη στιγμή μια μόνο προοπτική υψηλού επιπέδου. Τον Παναθηναϊκό. Δεν χώνεψαν ποτέ την απόφαση Σπανούλη και υπήρχε δίψα για «εκδίκηση».
Μια μέρα πριν επιστρέψει στην Αθήνα από το Λος Άντζελες είπε το «ναι» στον Παναθηναϊκό. Εγώ, αυτό ξέρω. Είμαι σίγουρος ότι δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση, αλλά υπήρχε μια καλή και ουσιαστική δικαιολογία. Ο Σπανούλης δεν απάντησε στην πρόταση των άλλων και προτίμησε αυτή του Ολυμπιακού. Ο Σοφοκλής δεν είχε καν πρόταση από την ομάδα του. Στο δίλημμα Παναθηναϊκός ή πουθενά, ο... Θανάσης κέρδισε!
Υπολόγιζε, όμως, χωρίς τον ξενοδόχο. «Ευχαριστώ δεν θα πάρω», απάντησε ο Ομπράντοβιτς στην προοπτική του «κλεισμένου» Σχορτσανίτη και ο Σοφοκλής έφαγε τρίτο back to back χαστούκι! Ούτε εδώ ούτε εκεί, ούτε στην Αμερική...
Ξεκίνησε την προετοιμασία με την Εθνική ξεκρέμαστος και όταν ήταν Καρπενήσι εμφανίστηκε η Μακάμπι. Για να του δώσει τον ρόλο του βασικού σέντερ σε ένα σύλλογο με τεράστια μπασκετική παράδοση και ένα κοινό που τον θαύμαζε ξεκάθαρα ακόμα και όταν περνούσε από το κατά κόσμον «Γιάντ Ελιάου» ως αντίπαλος.
Ο Σοφοκλής είναι ο ορισμός του παιδιού... Ειλικρινέστατος, με χιούμορ και πολλές ατάκες, όταν νιώθει άνετα με τους γύρω του. Το μυαλό του στροφάρει γρήγορα. Ενθουσιάζεται εύκολα, απογοητεύεται ακόμα πιο εύκολα, η διάθεσή του μοιάζει με ασανσέρ και το καλό είναι πως οι αυτοκαταστροφικές τάσεις που έχει στο DNA του, μοιάζουν περιθωριοποιημένες κάπου στο υποσυνείδητό του μακριά από την καθημερινότητα της ζωής του στο Τελ Αβίβ.
Τελευταία φορά τον πέτυχα σε μια καφετέρια φίλου στη Νέα Σμύρνη. Μιλήσαμε λίγο για τις «εξελίξεις» και προς το τέλος η κουβέντα σοβάρεψε. Κάποια στιγμή τον ρώτησα: «Ρε Σόφο, ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή σου τον καιρό της Ελβετίας»; Με κοίταξε, το βλέμμα του άλλαξε και με εκείνο το ύφος που οι παππούδες μας διηγούνται παλιές ιστορίες, είπε: «Άστο, δεν θέλεις να ξέρεις. Δεν ήταν στιγμή, ήταν στιγμές. Κάθε μέρα λίγο μετά που βράδιαζε. Τα φώτα έκλειναν στις 7 και έπεφτε το σκοτάδι»...
Χαίρομαι που τον βλέπω τόσο καλά τώρα. Κατανοώ τους Αγγελόπουλους που, με εισήγηση και του «Ντούντα», τον άφησαν να φύγει και ξέρω ότι το τάιμινγκ της απόφασης για διαζύγιο σηκώνει συζήτηση. Πάνω από όλα, όμως, αναρωτιέμαι.
Στη σχέση του Ολυμπιακού με τον Σοφοκλή τα φώτα έσβησαν για πάντα και θα μείνει στο... σκοτάδι; Κανείς δεν ξέρει. Αυτός ο... διακόπτης μπορεί να ανοίξει ξανά κάποια μέρα.
Νίκος Βαρλάς
http://www.katimagiko.gr
Το κλίμα στο Ισραήλ είναι θερμό με ανυπόφορη υγρασία ακόμα και τον χειμώνα. Ό,τι καλύτερο για να μην τρως πολύ χωρίς να πιέζεσαι... Κάπως έτσι ο Σχορτσανίτης πλησιάζει στην καλύτερη (σωματική) κατάσταση της καριέρας του και αφήνει πίσω του τα τρία «όχι» του καλοκαιριού που τον έριξαν από τα σύννεφα και τον οδήγησαν σε επαγγελματικό αδιέξοδο. Μέχρι να εμφανιστεί ο Μπλατ και ο Φέντερμαν με τον Μισράχι και να του δώσουν το όραμα του σταρ στην ομάδα του λαού.
Από το... προσωπικό αδιέξοδο τον είχε βγάλει Ολυμπιακός καιρό πριν. Όταν η πετυχημένη συνέχεια της καριέρας του έμοιαζε με... στοίχημα που παιζόταν σε πολύ υψηλή απόδοση! Είχε χάσει τον εαυτό του, οι στόχοι και οι φιλοδοξίες του «σιγόσβηναν» και ο Σοφοκλής παρέπαιε σε ένα κυκεώνα προσωπικών προβλημάτων και αδυναμιών... Με τη ζυγαριά να έχει «ανοίξει» πάνω από τα 200 κιλά και τους πάντες (συμπαίκτες, προπονητές, αρκετοί φίλοι) να έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια να τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα.
Το ταξίδι και η παραμονή του σε ειδικό κέντρο στην Ελβετία αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα η δική του... Ιθάκη. Ένα ταξίδι που έγινε μετά από πίεση του Ολυμπιακού, προκάλεσε φθορά στις σχέσεις παίκτη-ομάδας, αλλά ευεργέτησε αφάνταστα τ ζωή και την καριέρα του. Ελάχιστοι ξέρουν τι ακριβώς συνέβη αυτούς τους τρεις μήνες της απομόνωσης...
Ο Σοφοκλής έχει κάνει το καλύτερο ξεκίνημα ever σε προσωπικό επίπεδο. Έχει παίξει σε όλα τα ευρωπαϊκά ματς της Μακάμπι με 22 λεπτά συμμετοχής μέσο όρο! Με 13,8 πόντους, 5,5 ριμπάουντ, 0,5 ασίστ (η μόνιμη αδυναμία του), 1 κλέψιμο, 1 τάπα και 2,5 λάθη. Με... 17/23(!) βολές και το εντυπωσιακό -για τα δεδομένα του- 15,3 στο σύστημα αξιολόγησης.
Πέρυσι στον Ολυμπιακό έπαιζε 13 λεπτά μέσο όρο με 7,2 πόντους, 2,5 ριμπάουντ και 6,6 ranking... Έπαιξε σε 19 από τα 22 παιχνίδια στην Ευρωλίγκα. Πρόπερσι; Είχε μόλις 8 λεπτά συμμετοχής σε 13 αγώνες με 4,4 πόντους και το φτωχότατο 2,8 στο σύστημα αξιολόγησης.
Η ειδοποιός διαφορά είναι πως στη Μακάμπι αποτελεί το σημείο αναφοράς, είναι ο «δεσπότης» στη ρακέτα. Ό,τι και να γίνει θα παίζει σταθερά. Στον Ολυμπιακό πάντα υπήρχε, αλλά ποτέ σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Μπλατ τού απαγορεύει να βγαίνει σε αμυντικές βοήθειες, στον Ολυμπιακό αυτή ήταν η πιο βασική υποχρέωση του ρόλου του. Ποια είναι η διαφορά; Εδώ έκανε 3 φάουλ στο πι και φι, εκεί περιμένει τους αντιπάλους του κάτω από τη ρακέτα, δεν φθείρεται, αποφεύγει τα φάουλ και κάνει οικονομία δυνάμεων για την επίθεση!
Πέντε χρόνια έμεινε στο λιμάνι ο Σχορτσανίτης. Τι προσέφερε; Δύσκολη απάντηση. Μια πρώτη σεζόν που δημιούργησε πολύ μεγάλες προσδοκίες. Μετά ήρθαν ακόμα τέσσερις που εξελίχθηκαν σε σκέτη απογοήτευση, σε μια... σαπουνόπερα με περισσότερα επεισόδια και από τη... «Λάμψη». Ευτυχώς, ο κόσμος ξέρει ελάχιστα από αυτά. Βάλτε κάτω το μυαλό σας και προσπαθήστε να σκεφτείτε τι σας έχει μείνει από την καριέρα του «Σόφο» στον Ολυμπιακό. Τι; Ειλικρινά, δεν μπορώ να τον θυμηθώ να με εξιτάρει σε κάποιο μεγάλο παιχνίδι. Τόσες σεζόν και στη μνήμη υπάρχει ένα μεγάλο κενό. Η μόνη φάση που μου έρχεται στο μυαλό είναι εκείνη η εκπληκτική άμυνα με τα πόδια και η τάπα πάνω σε σουτ του Σπανούλη στον περσινό τελικό κυπέλλου!
Η τελευταία του σεζόν ήταν η μοναδική όπου παρουσίασε συνέπεια στις προπονήσεις. Τις προηγούμενες, αφήστε τα να πάνε... Σήμα κατατεθέν ήταν η κυκλοθυμία του και οι απότομες διαφοροποιήσεις στη συμπεριφορά του. Τη μία μέρα έλαμπε πηγαίνοντας στο γήπεδο και αγκάλιαζε μέχρι και τις καθαρίστριες στο ΣΕΦ. Την επόμενη ήταν στραβωμένος, μιλούσε με το ζόρι, απέπνεε κακή ενέργεια και ήταν μπελάς. Μια κρύο, μια ζέστη.
Κάτι που με τον καιρό κούρασε τους πάντες στον Ολυμπιακό. Ακόμα και συμπαίκτες του, που ξεκινούσαν «ορκισμένοι» να τον βοηθήσουν και η συμπεριφορά του Σοφοκλή τούς «έκοβε τα φτερά», μέχρι που ερχόταν μοιραία η απόλυτη αδιαφορία προς το πρόσωπό του. Ο Καζλάουσκας του έκανε όλα τα χατίρια και πού και πού τον φώναζε στο γραφείο και του τα «έχωνε».
Η σχέση του με τον Γκέρσον ήταν σκέτο «ναυάγιο». Με τον Γιαννάκη υπήρχε σημείο επαφής λόγω της συνύπαρξής τους στην Εθνική και της επιτυχίας στην Ιαπωνία, αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα πιο ουσιαστικό. Οι τραυματισμοί του από το πουθενά σε προπονήσεις, σε προθερμάνσεις, ακόμα και στο... περπατητό, ήταν πάντα θέμα συζήτησης.
Στο Βερολίνο, τη μέρα του χαμένου ημιτελικού με τον Παναθηναϊκό, ο Βασιλόπουλος τέθηκε νοκ άουτ λόγω μέσης και ο Μπουρούσης «ψηνόταν» στον πυρετό. Ο Βούισιτς και ο Σοφοκλής έπρεπε να μπουν μπροστά! Μόνο που ο «Σόφο» ανακοίνωσε λίγο πριν από το τζάμπολ ότι δεν αισθάνεται καλά και δεν θέλει να παίξει... Δεν είχε επανέλθει στο 100% μετά τις περιπέτειες, αλλά ποτέ κανείς δεν κατάλαβε γιατί δεν προσπάθησε εκείνο το βράδυ και έθεσε εαυτόν εκτός μάχης.
Θα μου πείτε, και στο περσινό φάιναλ φορ που πήγε με καλύτερες προϋποθέσεις, τι έκανε; Τίποτα. Κάπως έτσι φτάσαμε στο καλοκαίρι. Εκεί είχαμε τον συνδυασμό δύο παραμέτρων. Οι Αγγελόπουλοι ύστερα από πέντε χρόνια «babysitting» χωρίς το παιδί να... μεγαλώσει, σε ένα καλοκαίρι περικοπών που ο Σόφο ήταν ελεύθερος και επεδίωκε ένα μεγάλο συμβόλαιο, εμφανίστηκαν κουρασμένοι με την περίπτωσή του.
Έχοντας νιώσει στο πετσί τους τι χρειάστηκε να κάνουν επί χρόνια για μια επένδυση που μετά το τέλος της κάθε σεζόν αποδεικνυόταν εγκλωβισμένη και ανενεργή στα συρτάρια, δεν είχαν διάθεση να μπουν σε διαδικασία διαπραγματεύσεων. Ένα καινούριο συμβόλαιο για αυτούς ταυτιζόταν με νέο ρίσκο, πιθανούς μπελάδες και από στατιστικής προσέγγισης συγκέντρωνε λίγες πιθανότητες απόσβεσης...
Ήρθε και η γνωμάτευση «Ντούντα» για τον Σοφοκλή και «έδεσε το γλυκό». Ποτέ δεν αμφέβαλε για τις ατομικές δυνατότητές του, για την ποιότητά του ως μονάδα. Αλλά, ποτέ δεν τον πίστεψε σαν ενεργό μέλος ομάδας με τον τρόπο που ο Ίβκοβιτς έχει την έννοια ομάδα στο μυαλό του... Αποτέλεσμα αυτών των δύο παραμέτρων; Ο Ολυμπιακός δεν του έκανε ποτέ πρόταση ανανέωσης! Ήταν έκπληξη, αλλά συνάμα και γεγονός. Του πήρε καιρό να το συνειδητοποιήσει.
Ο Σοφοκλής περίμενε και είχε «ισχυρή παρηγοριά» την προοπτική των Κλίπερς που τον είχαν πείσει με μπλα-μπλα μηνών πως ήρθε η ώρα να του προσφέρουν εγγυημένο συμβόλαιο και ρόλο στην ομάδα. Πήγε στο Λος Άντζελες, έμεινε εκεί 10 μέρες και μετά στο Λας Βέγκας. Τα έδωσε όλα, δεν έπαιρνε μπάλες στην επίθεση, τα Αμερικανάκια που ήθελαν να πείσουν τον Βίνι Ντελ Νέγκρο ότι αξίζουν, δεν τον πήραν στα σοβαρά και το δεύτερο «όχι» ήρθε.
Από τον Μάρτη που είχα κάνει μια συνέντευξη με τον Σοφοκλή μετά την πρόκριση στο Παρίσι, το είχε πει ξεκάθαρα. «Αν δεν μείνω, πάω Κλίπερς». Δεν είναι τόσο πως το είχε δίπορτο με τον Ολυμπιακό και... έπαιζε. Είναι που είχε πιστέψει ότι οι Κλίπερς έλεγαν αλήθεια και στο μυαλό του είχε «δέσει» την προοπτική της δοκιμής στο ΝΒΑ, από τη στιγμή που η κατάσταση με τον Ολυμπιακό δεν εξελίχθηκε όπως την περίμενε.
Τόσα χρόνια τους «χόρευε όλους στο ταψί», αλλά την έβγαζε καθαρή. Η ζωή που πάντα είναι πιο «πονηρή» από εμάς του έστησε ένα αναπάντεχο σενάριο. Μετά τη σεζόν που έδειξε πιο σταθερός και συνεπής από ποτέ (στις υποχρεώσεις του, όχι στις... επιδόσεις του), ήταν σίγουρος πως θα πάρει ένα διετές για 3 εκατομμύρια και θα συνεχίσει στο λιμάνι.
Αντ' αυτού; Ούτε καν πρόταση. Το πήρε απόφαση, θα γίνει Καλιφορνέζος και θα ευχαριστηθεί το μπάσκετ (χωρίς τις αμυντικές βοήθειες στην Ευρώπη, που τις σιχαίνεται) στο ΝΒΑ. Το πάλεψε σκληρά σχεδόν ένα μήνα. Αποτέλεσμα; Πάλι ούτε καν πρόταση! Ούτε συνεννοημένοι να ήταν Ολυμπιακός και Κλίπερς.
«Στο γήπεδο μου λένε και κάνουν πολλά... Όπως αυτό το σύνθημα με τον Σκλαβενίτη και τις σακούλες. Όταν με βλέπουν στον δρόμο οι Παναθηναϊκοί έχουν άλλη συμπεριφορά... Πολλοί μου λένε να πάω στην ομάδα τους κιόλας», μου έλεγε στην τελευταία μας συνέντευξη και η απάντηση στο αν θα πήγαινε ποτέ στους άλλους, ήταν ένα χαμόγελο και ένα σχόλιο: «Στον Παναθηναϊκό; Δεν νομίζω»!
Έλα, όμως, που η ζωή δεν μας ρωτάει. «Στεγνός» από προτάσεις και προοπτικές, απογοητευμένος και ανασφαλής είχε εκείνη τη στιγμή μια μόνο προοπτική υψηλού επιπέδου. Τον Παναθηναϊκό. Δεν χώνεψαν ποτέ την απόφαση Σπανούλη και υπήρχε δίψα για «εκδίκηση».
Μια μέρα πριν επιστρέψει στην Αθήνα από το Λος Άντζελες είπε το «ναι» στον Παναθηναϊκό. Εγώ, αυτό ξέρω. Είμαι σίγουρος ότι δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση, αλλά υπήρχε μια καλή και ουσιαστική δικαιολογία. Ο Σπανούλης δεν απάντησε στην πρόταση των άλλων και προτίμησε αυτή του Ολυμπιακού. Ο Σοφοκλής δεν είχε καν πρόταση από την ομάδα του. Στο δίλημμα Παναθηναϊκός ή πουθενά, ο... Θανάσης κέρδισε!
Υπολόγιζε, όμως, χωρίς τον ξενοδόχο. «Ευχαριστώ δεν θα πάρω», απάντησε ο Ομπράντοβιτς στην προοπτική του «κλεισμένου» Σχορτσανίτη και ο Σοφοκλής έφαγε τρίτο back to back χαστούκι! Ούτε εδώ ούτε εκεί, ούτε στην Αμερική...
Ξεκίνησε την προετοιμασία με την Εθνική ξεκρέμαστος και όταν ήταν Καρπενήσι εμφανίστηκε η Μακάμπι. Για να του δώσει τον ρόλο του βασικού σέντερ σε ένα σύλλογο με τεράστια μπασκετική παράδοση και ένα κοινό που τον θαύμαζε ξεκάθαρα ακόμα και όταν περνούσε από το κατά κόσμον «Γιάντ Ελιάου» ως αντίπαλος.
Ο Σοφοκλής είναι ο ορισμός του παιδιού... Ειλικρινέστατος, με χιούμορ και πολλές ατάκες, όταν νιώθει άνετα με τους γύρω του. Το μυαλό του στροφάρει γρήγορα. Ενθουσιάζεται εύκολα, απογοητεύεται ακόμα πιο εύκολα, η διάθεσή του μοιάζει με ασανσέρ και το καλό είναι πως οι αυτοκαταστροφικές τάσεις που έχει στο DNA του, μοιάζουν περιθωριοποιημένες κάπου στο υποσυνείδητό του μακριά από την καθημερινότητα της ζωής του στο Τελ Αβίβ.
Τελευταία φορά τον πέτυχα σε μια καφετέρια φίλου στη Νέα Σμύρνη. Μιλήσαμε λίγο για τις «εξελίξεις» και προς το τέλος η κουβέντα σοβάρεψε. Κάποια στιγμή τον ρώτησα: «Ρε Σόφο, ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή σου τον καιρό της Ελβετίας»; Με κοίταξε, το βλέμμα του άλλαξε και με εκείνο το ύφος που οι παππούδες μας διηγούνται παλιές ιστορίες, είπε: «Άστο, δεν θέλεις να ξέρεις. Δεν ήταν στιγμή, ήταν στιγμές. Κάθε μέρα λίγο μετά που βράδιαζε. Τα φώτα έκλειναν στις 7 και έπεφτε το σκοτάδι»...
Χαίρομαι που τον βλέπω τόσο καλά τώρα. Κατανοώ τους Αγγελόπουλους που, με εισήγηση και του «Ντούντα», τον άφησαν να φύγει και ξέρω ότι το τάιμινγκ της απόφασης για διαζύγιο σηκώνει συζήτηση. Πάνω από όλα, όμως, αναρωτιέμαι.
Στη σχέση του Ολυμπιακού με τον Σοφοκλή τα φώτα έσβησαν για πάντα και θα μείνει στο... σκοτάδι; Κανείς δεν ξέρει. Αυτός ο... διακόπτης μπορεί να ανοίξει ξανά κάποια μέρα.
Νίκος Βαρλάς
Posted in: Basket
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου