Η σκοτεινή πλευρά του Άλμπερτ Ριέρα

Παρότι η σπίθα του Αλμπέρτ Ριέρα περιμέναμε να ανάψει φωτιές στις αντίπαλες άμυνες, μέχρι στιγμής ανάβει μονάχα ατέρμονες συζητήσεις στο Λιμάνι. Ο λόγος προφανής. Η μέχρι τώρα παρουσία του Ισπανού στην ενδεκάδα του Ολυμπιακού είναι αυτό που οι δύτες αποκαλούν «ουδέτερη πλευστότητα». Ούτε πάνω, ούτε κάτω. Ακούνητος. Δεν θα υπήρχε, βέβαια, μεγάλο πρόβλημα αν ο Αλμπέρτ δεν είχε κατηφορίσει το καλοκαίρι στην Ελλάδα έχοντας κρεμασμένη στο μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού του την ταμπελίτσα «ΧΑΦ-ΗΓΕΤΗΣ, 2 ΕΚ. ΕΥΡΩ/ΧΡΟΝΟ». Επειδή, όμως, κατηφόρισε με μια τιμή που πετσοκόβει σαν μπαλτάς χασάπη και μια απόδοση που φέρνει λίγο σε καρδιογράφημα λιπόθυμου, ευλόγως οι αμφιβολίες έχουν αρχίσει να παίζουν μπάλα στο χορτάρι του «Γ. Καραϊσκάκης».

 Οι fan του Ισπανού εκτιμούν παρόλα αυτά ότι οι όποιες «ενστάσεις» και αμφιβολίες είναι υπερβολικές. Τρία γκολ και τρεις ασίστ σε οκτώ ματς δεν είναι και άσχημα. Κι, όμως, η απορία παραμένει: Μπορεί ο Ριέρα να παίξει το ρόλο του ηγέτη στο νέο Ολυμπιακό; Ο Βαλβέρδε είναι κάθετος. Μπορεί, απλώς θέλει χρόνο προσαρμογής. Κάπου εδώ η ιστορία τελειώνει για εμένα. Όχι, επειδή ο Ερνέστο κατέχει τον Θείο λόγο της ποδοσφαιρικής αλήθειας, ούτε γιατί τον ζει καθημερινά στις προπονήσεις. Τότε; Απλώς, ο Βαλβέρδε τον ξέρει καλά, τον «ανέστησε» κάποτε όταν βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας κάπου ανάμεσα σε Μάντσεστερ Σίτι και Εσπανιόλ, αλλά πάνω απ’ όλα γνωρίζει ότι ο Αλμπέρτ Ριέρα είναι αυτό στο σανίδι του ποδοσφαίρου χαρακτηρίζουν «παίκτης ψυχολογίας».
Μόνο με 4Χ4 μπορεί να ιχνηλατήσει κάποιος την καριέρα του χωρίς να ανακατευτεί από τα σκαμπανεβάσματα. Από το Φλεβάρη του 2001, όταν και ντεμπουτάρισε με τη μαύρη φανέλα της Μαγιόρκα έως σήμερα, τα up and down του έβγαζαν μάτι. Όταν του έδειχναν εμπιστοσύνη «κεντούσε» στο χορτάρι.
Όταν ένιωθε, όμως, ότι τη χάνει κατέρρεε. Ας δούμε με μια γρήγορη ματιά την καριέρα του: Μία καλή χρονιά στη Μαγιόρκα, μεταγραφή στη Μπορντό, πρώτη χρονιά εξαιρετική, δεύτερη κλάφ’ τα Χαράλαμπε. Back to Spain. Επόμενη στάση. Εσπανιόλ. Ο κόουτς (Λοτίνα) δεν τον εμπιστεύεται, παίζει ελάχιστα, τον δίνουν δανεικό στη Μάντσεστερ Σίτι. Ψιλοτουρισμός στο Νησί και οι «πολίτες» τον στέλνουν πίσω χωρίς να ανανεώσουν την οψιόν αγοράς.
Στην Εσπανιόλ, τότε, προσλαμβάνεται ο Βαλβέρδε και ο Ριέρα ξυπνάει από ύπνο βαθύ. Μια γεμάτη χρονιά, τελικός UEFA, γκολ, όλα καλά. Στο δεύτερο μισό πέφτει αγωνιστικά, τσακώνεται, ψιλοκράζει τον Ερνέστο σε συνέντευξη Τύπου και τραβάει τη δυσαρέσκεια σαν μαγνήτης. Η έξοδος τον καλεί.
Φεύγει για Λίβερπουλ. Ο Μπενίτεθ τον πιστεύει. Τον πρώτο χρόνο δικαιώνεται. Το δεύτερο, τρέχα γύρευε. Τι ακολουθεί; Σπόντες για Μπενίτεθ, ψιλοκατάθλιψη και εν τέλει αντίο. Για να «δέσει» στο επόμενο Λιμάνι. Το δικό μας. Όπου θα δώσει μια νέα μάχη με τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Και ελπίζουμε να τη κερδίσει...

http://www.katimagiko.gr

Posted in: Παίκτες