Ευχαριστημένοι...

Εντάξει, πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι…Σαφώς η ομάδα δεν έπαιξε καλή μπάλα. Και σαφέστατα κατέρρευσε στο δεύτερο ημίχρονο. Για μία ακόμη φορά.
Ωστόσο:
-Πήραμε μια εξαιρετικά πολύτιμη νίκη –αν το καλοσκεφτεί κανείς πρόκειται για την σημαντικότερη εκτός έδρας φέτος βάσει της δυναμικότητας του αντιπάλου. Σκεφτείτε πως θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε τώρα δύο ή και τρεις βαθμούς πίσω από τον Βάζελο και «αντίο ζωή»!

Όπως και μετά την γκέλα με τον ΠΑΟ έτσι και τώρα συνήλθαμε σε χρόνο ρεκόρ. Μην ξεχνάμε πως στο παρελθόν υπήρξαν φορές που η ομάδα παρέπαιε για εβδομάδες μετά από ένα ατυχές αποτέλεσμα. Αυτό ήταν και το χαρακτηριστικό γνώρισμα της στην περίοδο 1988-1996- του μεγαλύτερου δηλαδή χρονικού διαστήματος χωρίς τίτλο στην ερυθρόλευκη ιστορία.

-Μετά από καιρό, ο «Φέτφα» ξαναέδειξε την μεγάλη ποδοσφαιρική αξία του. Η ντρίμπλα στον Πετκάκη που οδήγησε τον Καβαλιώτη αμυντικό στο πέναλτι ήταν όλα τα λεφτά και αποτέλεσε μία ακόμη απόδειξη πως ο νεαρός ήρθε για να μείνει!

-Αδέρφια, σκοράραμε από το σημείο του πέναλτι! Μην το γελάτε, μηδέν στα τρία είχαμε. Και έτσι μάλιστα εντοπίσαμε και τον λόγο ύπαρξης του Φουστέρ!

Σίγουρα ο Ολυμπιακός του «Ανθή Καραγιάννη» δεν είναι αυτός που ονειρευόμαστε. Σίγουρα υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει και πολλά πράγματα που πρέπει να αλλάξουν. Κάνοντας όμως μια σύγκριση με την αποκρουστική εικόνα του Παναθηναϊκού στο σαββατιάτικο ματς με τις Σέρρες είναι σαφές πως βρισκόμαστε σε πολύ καλύτερο δρόμο από τον αιώνιο αντίπαλο…

Υ.Γ. Έχω την εντύπωση πως ο συμπαθέστατος Γιάτσεκ Γκμοχ ήταν ο καλύτερος προπονητής που είχε ο ΠΑΟ την τελευταία πενταετία!

Θανάσης Χειμωνάς

http://www.katimagiko.gr

Posted in: 13 Αγωνιστική