Τετάρτη, Ιουνίου 08, 2011
ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΝΕΑ
Κι αν «έτρεμαν τα πόδια» του... Αργύρη του Καμπούρη, Θοδωρή μου, όταν σούταρε τις δύο βολές στον τελικό του Eurobasket του ’87, τότε μπορεί εσύ να ΜΗΝ είχες γίνει καν μπασκετμπολίστας και δισεκατομμυριούχος... Κατάλαβες, τώρα, Θοδωρή μου, πόσο σημαντικά είναι κάποια πράγματα, πόσο σημαντικές είναι κάποιες στιγμές, αλλά και... κάποιες βολές;
Ο Καμπούρης, όμως, ήταν γνήσιος Πειραιώτης και Ολυμπιακός και ως εκ τούτου είχε την ψυχή να τις βάλει τις πουτάνες τις βολές και να αλλάξει την ιστορία ενός αθλήματος και την ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, σε μεγάλο βαθμό... Τι κι αν ήξερε το... 0,01% από το μπάσκετ που ξέρεις εσύ Θοδωρή μου, τι κι αν είχε το 1/10 των παραστάσεων από τις δικές σου, όταν το έκανε αυτό, τις έβαλε... Φύσηξε τα δάχτυλα του, πήρε βαθιά ανάσα και τις έστειλε στο... διχτάκι και όχι στο σίδερο!!!
Αντιθέτως, Θοδωρή μου, εσύ τις έχασες... Και μαζί μ’ αυτές έχασες την ευκαιρία να γράψεις ιστορία αλλά και ν’ αλλάξεις την σύγχρονη ιστορία στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ και του ελληνικού πρωταθλήματος, η οποία μόνο τιμητική ΔΕΝ είναι για την ιστορία του Ολυμπιακού ως συλλόγου, τα τελευταία χρόνια... Όπως έχασες και την ευκαιρία να εξιλεωθείς στα μάτια του κόσμου του Ολυμπιακού, για την ΜΗΔΕΝΙΚΗ σου προσφορά, η οποία είναι αντιστρόφως ανάλογη με το ύψος του... (ηγεμονικού) συμβολαίου σου...
ΔΕΝ στέκομαι στις χαμένες βολές του Παπαλουκά, για να τον φωτογραφίσω ως... αποδιοπομπαίο τράγο, ή ως μοναδικό υπεύθυνο, για την ήττα της Κυριακής και την απώλεια ενός ακόμη πρωταθλήματος στο μπάσκετ, η οποία πόνεσε περισσότερο από κάθε άλλη... Στέκομαι στις συγκεκριμένες βολές και κάνω τον παραλληλισμό με τον Καμπούρη και το ’87, προκειμένου να αναδείξω την σπουδαιότητα αλλά και την ουσία της... στιγμής και της λεπτομέρειας, στον αθλητισμό και δη στο μπάσκετ, καθώς και ότι τελικά, υπάρχουν μεγάλοι σε αγωνιστική αξία παίκτες, χωρίς την ανάλογη ψυχή και παίκτες που μπορεί να είναι μέτριοι σε αξία, αλλά έχουν ψυχή γίγαντα. Και ως τέτοιοι, ως γίγαντες, μένουν, τελικά, στην ιστορία...
Και από ότι αποδεικνύεται, αυτό χρειάζεται ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ για ν’ αλλάξει την ιστορία, ΓΙΓΑΝΤΕΣ! Γίγαντες σε ψυχή αλλά και σε αγωνιστική αξία, παίκτες που ΔΕΝ θα τρέμουν τα πόδια τους, ποτέ, πουθενά και για κανέναν λόγο!!! ΜΟΝΟ τέτοιοι παίκτες θα διώξουν τα... «μάγια» και τις δεισιδαιμονίες από αυτή την ομάδα, τέτοιοι παίκτες θ’ αλλάξουν την ψυχολογία και θα δώσουν το απαραίτητο και άκρως αναγκαίο πνεύμα του... νικητή, την καρδιά του... πρωταθλητή!!!
Θεωρητικά, έχουμε τέτοιους παίκτες... Τον Σπανούλη και τον Παπαλουκά, οι οποίοι αναμφισβήτητα έχουν τίτλους, αλλά και προσωπικές διακρίσεις στην καριέρα τους... Και οι δύο, όμως, αντί για γίγαντες αποδείχθηκαν... ΝΑΝΟΙ! Νάνοι, που δεν μπόρεσαν να κουβαλήσουν την πίεση που έχει ένας σύλλογος σαν τον Ολυμπιακό, ειδικά όταν εκείνος, διέρχεται μια... στείρα, από πρωταθλήματα, 15ετία...
Γίγαντας ήταν ο... Ζάρκο, που μόνος του κουβάλησε ΟΛΟ το βάρος και άλλαξε την ιστορία, φέρνοντας το μπάσκετ από την Θεσ/νίκη στον Πειραιά... Μόνος του, σε αγωνιστικό επίπεδο, αφού ο Ιωαννίδης ήταν τα ΠΑΝΤΑ, «ο απόλυτος άρχων» του τμήματος σε ΟΛΑ τα επίπεδα, διαλέγοντας και τους απαραίτητους-κατάλληλους συνεργάτες... Από τον Γιάννη Γιαννάκη μέχρι τον... Αναλυτή, που μαζί με τον Σαλονίκη, φρόντιζαν ο Ολυμπιακός να είναι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ σε ΟΛΑ τα επίπεδα, αγωνιστικά και ΕΞΩ αγωνιστικά! Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...
Κι αυτό νομίζω, είναι που ΔΕΝ έχουν κάνει εδώ και έξι χρόνια οι Αγγελόπουλοι... Αντί να βρουν, από τότε, έναν άνθρωπο, προπονητή δηλαδή, ο οποίος θα συγκέντρωνε στοιχεία και χαρακτηριστικά σαν του «Ξανθού» (μπασκετάνθρωπος, μεγάλη προσωπικότητα με επιρροές και σεβασμό σε ολόκληρο το οικοδόμημα που λέγεται μπάσκετ) προσπαθούσαν να φτιάξουν μια ομάδα επιπέδου ΝΒΑ, η οποία με την αγωνιστική της ανωτερότητα και μόνο, θα εκθρονίσει τους βαζέλες αλλά και θα κατακτήσει, παράλληλα, την Ευρώπη... ΔΕΝ θα παρασυρθώ και ΔΕΝ θα μπω σε κριτική-ανάλυση των Καζλάουσκας, Γκέρσον, Γιαννάκη, γιατί πολύ απλά μιλάνε τα αποτελέσματα ή τα κατορθώματα τους (ειδικά του τελευταίου...), ως προπονητές του Ολυμπιακού... Θεωρώ, άλλωστε, πως από το καλοκαίρι, ο Θρύλος, διαθέτει τέτοιο προπονητή, τον καταλληλότερο προπονητή...
Κατά την γνώμη μου, όμως, διαφορά ουσιαστική, θα υπάρξει όταν ο Ίβκοβιτς εκτός από προπονητής γίνει και το απόλυτο κουμάντο σ’ όλο το οικοδόμημα που λέγεται μπάσκετ του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ, όταν ελέγχει τα πάντα, τα εντός αλλά και τα εκτός παρκέ, όταν ΟΛΟΙ, μα ΟΛΟΙ (ανεξαρτήτως πόστου, θέσης κτλ) που υπάρχουν στο τμήμα μπάσκετ του ΘΡΥΛΟΥ είναι δική του επιλογή... Κι επειδή πιστεύω πολύ στο ρητό «τα εν οίκω, μη εν δήμω...», ΔΕΝ προχωράω στο «γιατί να πρέπει να συμβεί αυτό». Πολλοί το καταλαβαίνουν, άλλωστε, οπότε...
Οπότε, οι Αγγελόπουλοι το καλύτερο που έχουν να κάνουν, αντί να σκέφτονται να φύγουν, είναι να κάτσουν να βρουν μαζί με τον Ίβκοβιτς την λύση, την «συνταγή» που θα διώξει τα αγωνιστικά «φαντάσματα» αλλά θα διώξει και τα’ άλλα τα φαντάσματα, αυτά με τα... γκρι!!! Ο κόσμος του Ολυμπιακού νιώθει απογοήτευση και μάλιστα μεγάλη... Πολύ μικρότερη, από την απογοήτευση, όμως, που θα του... δώσουν οι Αγγελόπουλοι αν πάρουν την... λάθος απόφαση (και γι’ αυτούς και για τον Ολυμπιακό) και φύγουν, τελικά...
Και γιατί να φύγουν, σε τελική ανάλυση; Και οι «κοντοί» τα «έχωναν πιο χοντρά» (πολύ πιο χοντρά, όμως) από τον Κόκκαλη τα πρώτα χρόνια και έτρωγαν «φάπες» για μια 7ετία, περίπου... Και ΔΕΝ έφυγαν... Αντιθέτως, έκατσαν και δημιούργησαν, αυτό που δημιούργησαν... Και ας τους ρωτήσουν οι ίδιοι Αγγελόπουλοι, κατ’ ιδίαν, πως αισθάνονται για την στήριξη που είχαν όλα αυτά τα χρόνια από τον «κόσμο της Πανάθας» και θα τότε θα ξανασκεφτούν, αν πρέπει να έχουν παράπονα από τον κόσμο του Ολυμπιακού ή όχι...
Ο κόσμος του Ολυμπιακού, εάν είναι λάθος σε κάτι, είναι ότι... υποσυνείδητα «χρεώνει» στους Αγγελόπουλους 15 «στείρα» χρόνια στο μπάσκετ και όχι ΕΞΙ, τα οποία είναι και τα... πραγματικά, αφού εδώ και 6 χρόνια, τα δύο αδέρφια, διοικούν, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο (χωρίς να υπάρχει ο Σωκράτης, δηλαδή). Κι όσο μας πονάνε σαν γαύρους αυτά τα 15 χρόνια, άλλο τόσο είναι άδικο να τα χρεώνονται ΚΑΙ τα 15 οι Αγγελόπουλοι, έτσι δεν είναι;
Επειδή, έτσι είναι, κι επειδή είμαστε γαύροι και τρελαινόμαστε, αν το δούμε πιο... ψυχρά, έχουμε χάσει πρωταθλήματα επειδή ΔΕΝ ήμασταν καλύτεροι, αλλά έχουμε χάσει και πρωταθλήματα που θα τα είχαμε πάρει, αν ο Διαμαντίδης π.χ. ΔΕΝ πέταγε τον Πεν έξω από το γήπεδο ή αν οι διαιτητές έδιναν εκείνο το πεντακάθαρο φάουλ...
Όπως έχουμε χάσει κούπες γιατί ο Πρίντεζης το έχασε από κάτω από το καλάθι (κυριολεκτικά) ή γιατί ο Άκερ πήγε να καρφώσει στο τέλος του ματς με το ένα χέρι...!!! Ενώ, ΔΕΝ υπάρχει αμφιβολία για το ότι η γκαντεμιά στο θέμα των τραυματισμών, (από τον Μασιγιάουσκας και τον Ζουσκάουσκας μέχρι το φετινό με τον Νεστέροβιτς) έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στις… συνεχόμενες απώλειες του πρωταθλήματος στο μπάσκετ...
Πότε τα δικά μας λάθη, λοιπόν, καθώς και οι κακές επιλογές (από επιλογές προπονητών και παικτών, μέχρι επιλογές σε… σουτ!), πότε η μασονία και η «πράσινη παράγκα του μπάσκετ» (θα το πει αυτό, ποτέ κάποιος «ανεξάρτητος» και «αντικειμενικός»;) πότε η (γνωστή-πασίγνωστη) γκαντεμιά του τμήματος μας έχουν στερήσει το πρωτάθλημα την τελευταία 5ετία, περίπου… Φέτος, απλά, συνηγόρησαν ΟΛΑ αυτά ΜΑΖΙ ώστε να χαθεί ένας ακόμη τίτλος!!!
Η φετινή απώλεια, όμως, πρόσθεσε κι άλλον έναν λόγο, άλλη μια αιτία, που ΔΕΝ είναι άλλη από το ότι το τμήμα του μπάσκετ πάσχει από νοοτροπία νικητή-πρωταθλητή… Στο ποδόσφαιρο, η ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΗ ΦΑΝΕΛΑ, δίνει, αποδεδειγμένη, την συγκεκριμένη ψυχολογία και την συνακόλουθη νοοτροπία, σε όποιον κι αν την φορέσει, από ΜΟΝΗ της. Στο μπάσκετ, ΔΕΝ συμβαίνει, αυτό, δυστυχώς...
Ο τρόπος που ήρθε αυτή η ήττα (με τον Διαμαντίδη εκτός, τους υπόλοιπους αγχωμένους και την κερκίδα τους... χεσμένη) αυτό δείχνει, όσο κι αν μας ενοχλεί, όσο κι αν μας τρελαίνει... Είναι τέτοιος ο τρόπος που ούτε με τα ανύπαρκτα βήματα του Γκόρντον κι άλλες τέτοιες οφθαλμοφανέστατες «νυστεριές», ΔΕΝ σε αφήνει να ασχοληθείς...
Σε κάνει, όμως, να ασχοληθείς με την ουσία που ΔΕΝ είναι άλλη από το να δεις την αλήθεια κατάματα αλλά και να προσπαθήσεις να την αλλάξεις, αφού ο Ολυμπιακός «είναι σαν το ατσάλι που όσο το χτυπάς, τόσο αυτό σκληραίνει…» (τάδε έφη Γ. Ιωαννίδης). Και πως θα το αλλάξουμε στην πράξη και ΟΧΙ στην θεωρία; Με το «σόφο» στον ρόλο που προανέφερα και έναν παικταρά επιπέδου Νοβίτσκι, Τζινόμπιλι, Κιριλένκο κτλ. Και τότε τα ξαναλέμε...
Ο Καμπούρης, όμως, ήταν γνήσιος Πειραιώτης και Ολυμπιακός και ως εκ τούτου είχε την ψυχή να τις βάλει τις πουτάνες τις βολές και να αλλάξει την ιστορία ενός αθλήματος και την ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, σε μεγάλο βαθμό... Τι κι αν ήξερε το... 0,01% από το μπάσκετ που ξέρεις εσύ Θοδωρή μου, τι κι αν είχε το 1/10 των παραστάσεων από τις δικές σου, όταν το έκανε αυτό, τις έβαλε... Φύσηξε τα δάχτυλα του, πήρε βαθιά ανάσα και τις έστειλε στο... διχτάκι και όχι στο σίδερο!!!
Αντιθέτως, Θοδωρή μου, εσύ τις έχασες... Και μαζί μ’ αυτές έχασες την ευκαιρία να γράψεις ιστορία αλλά και ν’ αλλάξεις την σύγχρονη ιστορία στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ και του ελληνικού πρωταθλήματος, η οποία μόνο τιμητική ΔΕΝ είναι για την ιστορία του Ολυμπιακού ως συλλόγου, τα τελευταία χρόνια... Όπως έχασες και την ευκαιρία να εξιλεωθείς στα μάτια του κόσμου του Ολυμπιακού, για την ΜΗΔΕΝΙΚΗ σου προσφορά, η οποία είναι αντιστρόφως ανάλογη με το ύψος του... (ηγεμονικού) συμβολαίου σου...
ΔΕΝ στέκομαι στις χαμένες βολές του Παπαλουκά, για να τον φωτογραφίσω ως... αποδιοπομπαίο τράγο, ή ως μοναδικό υπεύθυνο, για την ήττα της Κυριακής και την απώλεια ενός ακόμη πρωταθλήματος στο μπάσκετ, η οποία πόνεσε περισσότερο από κάθε άλλη... Στέκομαι στις συγκεκριμένες βολές και κάνω τον παραλληλισμό με τον Καμπούρη και το ’87, προκειμένου να αναδείξω την σπουδαιότητα αλλά και την ουσία της... στιγμής και της λεπτομέρειας, στον αθλητισμό και δη στο μπάσκετ, καθώς και ότι τελικά, υπάρχουν μεγάλοι σε αγωνιστική αξία παίκτες, χωρίς την ανάλογη ψυχή και παίκτες που μπορεί να είναι μέτριοι σε αξία, αλλά έχουν ψυχή γίγαντα. Και ως τέτοιοι, ως γίγαντες, μένουν, τελικά, στην ιστορία...
Και από ότι αποδεικνύεται, αυτό χρειάζεται ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ για ν’ αλλάξει την ιστορία, ΓΙΓΑΝΤΕΣ! Γίγαντες σε ψυχή αλλά και σε αγωνιστική αξία, παίκτες που ΔΕΝ θα τρέμουν τα πόδια τους, ποτέ, πουθενά και για κανέναν λόγο!!! ΜΟΝΟ τέτοιοι παίκτες θα διώξουν τα... «μάγια» και τις δεισιδαιμονίες από αυτή την ομάδα, τέτοιοι παίκτες θ’ αλλάξουν την ψυχολογία και θα δώσουν το απαραίτητο και άκρως αναγκαίο πνεύμα του... νικητή, την καρδιά του... πρωταθλητή!!!
Θεωρητικά, έχουμε τέτοιους παίκτες... Τον Σπανούλη και τον Παπαλουκά, οι οποίοι αναμφισβήτητα έχουν τίτλους, αλλά και προσωπικές διακρίσεις στην καριέρα τους... Και οι δύο, όμως, αντί για γίγαντες αποδείχθηκαν... ΝΑΝΟΙ! Νάνοι, που δεν μπόρεσαν να κουβαλήσουν την πίεση που έχει ένας σύλλογος σαν τον Ολυμπιακό, ειδικά όταν εκείνος, διέρχεται μια... στείρα, από πρωταθλήματα, 15ετία...
Γίγαντας ήταν ο... Ζάρκο, που μόνος του κουβάλησε ΟΛΟ το βάρος και άλλαξε την ιστορία, φέρνοντας το μπάσκετ από την Θεσ/νίκη στον Πειραιά... Μόνος του, σε αγωνιστικό επίπεδο, αφού ο Ιωαννίδης ήταν τα ΠΑΝΤΑ, «ο απόλυτος άρχων» του τμήματος σε ΟΛΑ τα επίπεδα, διαλέγοντας και τους απαραίτητους-κατάλληλους συνεργάτες... Από τον Γιάννη Γιαννάκη μέχρι τον... Αναλυτή, που μαζί με τον Σαλονίκη, φρόντιζαν ο Ολυμπιακός να είναι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ σε ΟΛΑ τα επίπεδα, αγωνιστικά και ΕΞΩ αγωνιστικά! Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...
Κι αυτό νομίζω, είναι που ΔΕΝ έχουν κάνει εδώ και έξι χρόνια οι Αγγελόπουλοι... Αντί να βρουν, από τότε, έναν άνθρωπο, προπονητή δηλαδή, ο οποίος θα συγκέντρωνε στοιχεία και χαρακτηριστικά σαν του «Ξανθού» (μπασκετάνθρωπος, μεγάλη προσωπικότητα με επιρροές και σεβασμό σε ολόκληρο το οικοδόμημα που λέγεται μπάσκετ) προσπαθούσαν να φτιάξουν μια ομάδα επιπέδου ΝΒΑ, η οποία με την αγωνιστική της ανωτερότητα και μόνο, θα εκθρονίσει τους βαζέλες αλλά και θα κατακτήσει, παράλληλα, την Ευρώπη... ΔΕΝ θα παρασυρθώ και ΔΕΝ θα μπω σε κριτική-ανάλυση των Καζλάουσκας, Γκέρσον, Γιαννάκη, γιατί πολύ απλά μιλάνε τα αποτελέσματα ή τα κατορθώματα τους (ειδικά του τελευταίου...), ως προπονητές του Ολυμπιακού... Θεωρώ, άλλωστε, πως από το καλοκαίρι, ο Θρύλος, διαθέτει τέτοιο προπονητή, τον καταλληλότερο προπονητή...
Κατά την γνώμη μου, όμως, διαφορά ουσιαστική, θα υπάρξει όταν ο Ίβκοβιτς εκτός από προπονητής γίνει και το απόλυτο κουμάντο σ’ όλο το οικοδόμημα που λέγεται μπάσκετ του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ, όταν ελέγχει τα πάντα, τα εντός αλλά και τα εκτός παρκέ, όταν ΟΛΟΙ, μα ΟΛΟΙ (ανεξαρτήτως πόστου, θέσης κτλ) που υπάρχουν στο τμήμα μπάσκετ του ΘΡΥΛΟΥ είναι δική του επιλογή... Κι επειδή πιστεύω πολύ στο ρητό «τα εν οίκω, μη εν δήμω...», ΔΕΝ προχωράω στο «γιατί να πρέπει να συμβεί αυτό». Πολλοί το καταλαβαίνουν, άλλωστε, οπότε...
Οπότε, οι Αγγελόπουλοι το καλύτερο που έχουν να κάνουν, αντί να σκέφτονται να φύγουν, είναι να κάτσουν να βρουν μαζί με τον Ίβκοβιτς την λύση, την «συνταγή» που θα διώξει τα αγωνιστικά «φαντάσματα» αλλά θα διώξει και τα’ άλλα τα φαντάσματα, αυτά με τα... γκρι!!! Ο κόσμος του Ολυμπιακού νιώθει απογοήτευση και μάλιστα μεγάλη... Πολύ μικρότερη, από την απογοήτευση, όμως, που θα του... δώσουν οι Αγγελόπουλοι αν πάρουν την... λάθος απόφαση (και γι’ αυτούς και για τον Ολυμπιακό) και φύγουν, τελικά...
Και γιατί να φύγουν, σε τελική ανάλυση; Και οι «κοντοί» τα «έχωναν πιο χοντρά» (πολύ πιο χοντρά, όμως) από τον Κόκκαλη τα πρώτα χρόνια και έτρωγαν «φάπες» για μια 7ετία, περίπου... Και ΔΕΝ έφυγαν... Αντιθέτως, έκατσαν και δημιούργησαν, αυτό που δημιούργησαν... Και ας τους ρωτήσουν οι ίδιοι Αγγελόπουλοι, κατ’ ιδίαν, πως αισθάνονται για την στήριξη που είχαν όλα αυτά τα χρόνια από τον «κόσμο της Πανάθας» και θα τότε θα ξανασκεφτούν, αν πρέπει να έχουν παράπονα από τον κόσμο του Ολυμπιακού ή όχι...
Ο κόσμος του Ολυμπιακού, εάν είναι λάθος σε κάτι, είναι ότι... υποσυνείδητα «χρεώνει» στους Αγγελόπουλους 15 «στείρα» χρόνια στο μπάσκετ και όχι ΕΞΙ, τα οποία είναι και τα... πραγματικά, αφού εδώ και 6 χρόνια, τα δύο αδέρφια, διοικούν, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο (χωρίς να υπάρχει ο Σωκράτης, δηλαδή). Κι όσο μας πονάνε σαν γαύρους αυτά τα 15 χρόνια, άλλο τόσο είναι άδικο να τα χρεώνονται ΚΑΙ τα 15 οι Αγγελόπουλοι, έτσι δεν είναι;
Επειδή, έτσι είναι, κι επειδή είμαστε γαύροι και τρελαινόμαστε, αν το δούμε πιο... ψυχρά, έχουμε χάσει πρωταθλήματα επειδή ΔΕΝ ήμασταν καλύτεροι, αλλά έχουμε χάσει και πρωταθλήματα που θα τα είχαμε πάρει, αν ο Διαμαντίδης π.χ. ΔΕΝ πέταγε τον Πεν έξω από το γήπεδο ή αν οι διαιτητές έδιναν εκείνο το πεντακάθαρο φάουλ...
Όπως έχουμε χάσει κούπες γιατί ο Πρίντεζης το έχασε από κάτω από το καλάθι (κυριολεκτικά) ή γιατί ο Άκερ πήγε να καρφώσει στο τέλος του ματς με το ένα χέρι...!!! Ενώ, ΔΕΝ υπάρχει αμφιβολία για το ότι η γκαντεμιά στο θέμα των τραυματισμών, (από τον Μασιγιάουσκας και τον Ζουσκάουσκας μέχρι το φετινό με τον Νεστέροβιτς) έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στις… συνεχόμενες απώλειες του πρωταθλήματος στο μπάσκετ...
Πότε τα δικά μας λάθη, λοιπόν, καθώς και οι κακές επιλογές (από επιλογές προπονητών και παικτών, μέχρι επιλογές σε… σουτ!), πότε η μασονία και η «πράσινη παράγκα του μπάσκετ» (θα το πει αυτό, ποτέ κάποιος «ανεξάρτητος» και «αντικειμενικός»;) πότε η (γνωστή-πασίγνωστη) γκαντεμιά του τμήματος μας έχουν στερήσει το πρωτάθλημα την τελευταία 5ετία, περίπου… Φέτος, απλά, συνηγόρησαν ΟΛΑ αυτά ΜΑΖΙ ώστε να χαθεί ένας ακόμη τίτλος!!!
Η φετινή απώλεια, όμως, πρόσθεσε κι άλλον έναν λόγο, άλλη μια αιτία, που ΔΕΝ είναι άλλη από το ότι το τμήμα του μπάσκετ πάσχει από νοοτροπία νικητή-πρωταθλητή… Στο ποδόσφαιρο, η ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΗ ΦΑΝΕΛΑ, δίνει, αποδεδειγμένη, την συγκεκριμένη ψυχολογία και την συνακόλουθη νοοτροπία, σε όποιον κι αν την φορέσει, από ΜΟΝΗ της. Στο μπάσκετ, ΔΕΝ συμβαίνει, αυτό, δυστυχώς...
Ο τρόπος που ήρθε αυτή η ήττα (με τον Διαμαντίδη εκτός, τους υπόλοιπους αγχωμένους και την κερκίδα τους... χεσμένη) αυτό δείχνει, όσο κι αν μας ενοχλεί, όσο κι αν μας τρελαίνει... Είναι τέτοιος ο τρόπος που ούτε με τα ανύπαρκτα βήματα του Γκόρντον κι άλλες τέτοιες οφθαλμοφανέστατες «νυστεριές», ΔΕΝ σε αφήνει να ασχοληθείς...
Σε κάνει, όμως, να ασχοληθείς με την ουσία που ΔΕΝ είναι άλλη από το να δεις την αλήθεια κατάματα αλλά και να προσπαθήσεις να την αλλάξεις, αφού ο Ολυμπιακός «είναι σαν το ατσάλι που όσο το χτυπάς, τόσο αυτό σκληραίνει…» (τάδε έφη Γ. Ιωαννίδης). Και πως θα το αλλάξουμε στην πράξη και ΟΧΙ στην θεωρία; Με το «σόφο» στον ρόλο που προανέφερα και έναν παικταρά επιπέδου Νοβίτσκι, Τζινόμπιλι, Κιριλένκο κτλ. Και τότε τα ξαναλέμε...
Eφτάψυχος
http://www.gavros.gr
Posted in: Basket
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου