Δευτέρα, Αυγούστου 22, 2011
ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΝΕΑ
Υπάρχουν πολλά στα οποία μπορεί να... σταθεί κανείς μιλώντας για το φιλικό του Ολυμπιακού με την Ίντερ. Ένα φιλικό όπου ο Ολυμπιακός ήταν πραγματική... Internazionale ομάδα και όχι η Ίντερ που... γιουχαρίστηκε από τους οπαδούς της μετά το 0-2.
Από την άλλη όμως, μην πέσουμε στην... παγίδα που μας «στήνει» το συγκεκριμένο ματς. Και φυσικά να μην κάνουμε λάθη που, πολλάκις, έχουμε επικρίνει ως ένα από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά της φυλής μας, τα βιαστικά συμπεράσματα. Τί μπορούμε να πούμε;
1) Ο Φέισα, παιχνίδι με παιχνίδι, πείθει πως όντως είναι ένα ακατέργαστο «διαμάντι». Και όσο περισσότερος καιρός περνάει τόσο το δουλεύει ο Βαλβέρδε και αρχίζει να λάμπει. Παίκτης που ξέρει το ρόλο του στο γήπεδο. Που τρέχει ακατάπαυστα, περισσότερο ίσως απ' όσο θα περίμενε κανείς για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Πού δίνει σωστά τη μπάλα. Που βάζει ολόσωστα το σώμα του. Πού... βλέπει γήπεδο και... διαβάζει το παιχνίδι.
2) Η τεράστια κλάση του Γέστε... βγάζει μάτι. Αυτό, ίσως, που δεν περίμενε κανείς να κάνει τόσο... μπαμ είναι η άνεσή του να κινηθεί σχεδόν παντού στο γήπεδο και, κυρίως, να δώσει στον Ολυμπιακό (επιτέλους) ξανά επικίνδυνα στημένα. Η εκτέλεση στο γκολ του Φέισα αγγίζει την τελειότητα. Η μπάλα πάει εκεί που πρέπει. Με... εντολή Βαλβέρδε θα πρέπει ο Φραν να εκτελεί κάθε στημένο, ακόμα και από το κέντρο του γηπέδου.
3) Ο Μοδέστο... ξέχασε πώς είναι να παίζει μπακ. Όσο έπαιξε εκεί ήταν τραγικός. Ως χαφ σε κάνει να αναρωτιέσαι, ποιός και γιατί θα τον βγάλει από την ενδεκάδα...
4) Ο Αβραάμ είναι, μάλλον, ο κάπτεν που ταιριάζει πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλο για τον Ολυμπιακό. Είναι η προσωποποίηση αρκετών πραγμάτων που συνθέτουν το όνομα «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ». Και η εμφάνισή του κόντρα στον Μιλίτο, εξαιρετική...
5) Πιο γρήγορα απ' όσο θα μπορούσε να φανταστεί και ο ίδιος, ο Παπάζογλου αποκτά τον χαρακτήρα ενός ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού.
6) Δεν ξέρω για σας, προσωπικά δεν έχω χάσει ούτε στο ελάχιστο την εμπιστοσύνη μου στον Όλοφ Μέλμπεργκ. Στο κάτω κάτω, 34 είναι, όχι 44. Ο Μαλντίνι έπαιζε ως τα 40+. Και ο Ζανέτι είναι 38...
7) Ένας τερματοφύλακας θέλει και τύχη. Και είναι προφανές πως ο Κοστάντσο δεν κυκλοφορεί με το... κοκκαλάκι της νυχτερίδας πάνω του. Ειδικά στη φάση του 1ου γκολ, στο οποίο φυσικά δε φέρει ευθύνη όπως και στο 2ο, φάνηκε. Δε λέω ότι δεν είναι καλός, τυχερός λέω ότι δεν είναι.
8) Ο Χαβίτο είναι ένα καλό εργαλειάκι που θα μοιάζει εργαλείο στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αυτό ακριβώς, τίποτα παραπάνω. Και το έδειξε σ' εκείνη, ξέρετε ποια, τη φάση...
9) Ο Πάντελιτς εκτός περιοχής είναι ο πιο ακίνδυνος επιθετικός του κόσμου. Η θέση του είναι ΜΟΝΟ στο «κουτί».
10) Και κάτι τελευταίο... Μήπως, λέω μήπως, «οφείλουμε» μια συγγνώμη στον Μαρκάνο και, κυρίως, τον Βαλβέρδε για την επιλογή του Ιβάν; Όλοι «εμείς» οι αναλυτές που λέγαμε και γράφαμε ότι δεν... υπάρχει τόσο ψηλό αριστερό μπακ;
Από την άλλη όμως, μην πέσουμε στην... παγίδα που μας «στήνει» το συγκεκριμένο ματς. Και φυσικά να μην κάνουμε λάθη που, πολλάκις, έχουμε επικρίνει ως ένα από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά της φυλής μας, τα βιαστικά συμπεράσματα. Τί μπορούμε να πούμε;
1) Ο Φέισα, παιχνίδι με παιχνίδι, πείθει πως όντως είναι ένα ακατέργαστο «διαμάντι». Και όσο περισσότερος καιρός περνάει τόσο το δουλεύει ο Βαλβέρδε και αρχίζει να λάμπει. Παίκτης που ξέρει το ρόλο του στο γήπεδο. Που τρέχει ακατάπαυστα, περισσότερο ίσως απ' όσο θα περίμενε κανείς για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Πού δίνει σωστά τη μπάλα. Που βάζει ολόσωστα το σώμα του. Πού... βλέπει γήπεδο και... διαβάζει το παιχνίδι.
2) Η τεράστια κλάση του Γέστε... βγάζει μάτι. Αυτό, ίσως, που δεν περίμενε κανείς να κάνει τόσο... μπαμ είναι η άνεσή του να κινηθεί σχεδόν παντού στο γήπεδο και, κυρίως, να δώσει στον Ολυμπιακό (επιτέλους) ξανά επικίνδυνα στημένα. Η εκτέλεση στο γκολ του Φέισα αγγίζει την τελειότητα. Η μπάλα πάει εκεί που πρέπει. Με... εντολή Βαλβέρδε θα πρέπει ο Φραν να εκτελεί κάθε στημένο, ακόμα και από το κέντρο του γηπέδου.
3) Ο Μοδέστο... ξέχασε πώς είναι να παίζει μπακ. Όσο έπαιξε εκεί ήταν τραγικός. Ως χαφ σε κάνει να αναρωτιέσαι, ποιός και γιατί θα τον βγάλει από την ενδεκάδα...
4) Ο Αβραάμ είναι, μάλλον, ο κάπτεν που ταιριάζει πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλο για τον Ολυμπιακό. Είναι η προσωποποίηση αρκετών πραγμάτων που συνθέτουν το όνομα «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ». Και η εμφάνισή του κόντρα στον Μιλίτο, εξαιρετική...
5) Πιο γρήγορα απ' όσο θα μπορούσε να φανταστεί και ο ίδιος, ο Παπάζογλου αποκτά τον χαρακτήρα ενός ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού.
6) Δεν ξέρω για σας, προσωπικά δεν έχω χάσει ούτε στο ελάχιστο την εμπιστοσύνη μου στον Όλοφ Μέλμπεργκ. Στο κάτω κάτω, 34 είναι, όχι 44. Ο Μαλντίνι έπαιζε ως τα 40+. Και ο Ζανέτι είναι 38...
7) Ένας τερματοφύλακας θέλει και τύχη. Και είναι προφανές πως ο Κοστάντσο δεν κυκλοφορεί με το... κοκκαλάκι της νυχτερίδας πάνω του. Ειδικά στη φάση του 1ου γκολ, στο οποίο φυσικά δε φέρει ευθύνη όπως και στο 2ο, φάνηκε. Δε λέω ότι δεν είναι καλός, τυχερός λέω ότι δεν είναι.
8) Ο Χαβίτο είναι ένα καλό εργαλειάκι που θα μοιάζει εργαλείο στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αυτό ακριβώς, τίποτα παραπάνω. Και το έδειξε σ' εκείνη, ξέρετε ποια, τη φάση...
9) Ο Πάντελιτς εκτός περιοχής είναι ο πιο ακίνδυνος επιθετικός του κόσμου. Η θέση του είναι ΜΟΝΟ στο «κουτί».
10) Και κάτι τελευταίο... Μήπως, λέω μήπως, «οφείλουμε» μια συγγνώμη στον Μαρκάνο και, κυρίως, τον Βαλβέρδε για την επιλογή του Ιβάν; Όλοι «εμείς» οι αναλυτές που λέγαμε και γράφαμε ότι δεν... υπάρχει τόσο ψηλό αριστερό μπακ;
Posted in: Απόψεις
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου