ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ, ΓΑΥΡΟΣ ΟΜΩΣ ΓΙΝΕΣΑΙ... ~ EΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΝΕΑ

Την λέξη Ολυμπιακός, την έμαθα, ευτυχώς, από πολύ μικρός... Να ‘ναι καλά ο πατέρας μου, και ο παππούς μου, που σαν βέροι Πειραιώτες, τήρησαν την παράδοση, ώστε η λέξη Ολυμπιακός να είναι μέσα στις 2-3, πρώτες λέξεις που... ψέλλισα. Η πρώτη φορά, που ο Ολυμπιακός μου δημιούργησε ένα έντονο και περίεργο συναίσθημα, ήταν σε ηλικία 4 χρονών… Ήταν Φλεβάρης του 1981, όταν είδα την μητέρα μου και άλλους συγγενείς να είναι καρφωμένοι, μπροστά στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο (κυρίως) και με αγωνία περίμεναν, τον πατέρα και το θείο μου, να γυρίσουν από το γήπεδο, όπου πήγαιναν κάθε Κυριακή. Το τι συνέβη, τότε, το έμαθα λίγα χρόνια, αργότερα… Μέχρι τα δέκα μου, περίπου, η μόνη εικόνα που είχα από Ολυμπιακό, ήταν οι κουβέντες του πατέρα μου (άρρωστος κι αυτός) με φίλους, κάποιοι αγώνες που έδειχνε η TV και η ... Αθλητική Κυριακή.

Το 1988, συνέβη κάτι που μετά κατάλαβα ότι επηρέασε όλη μου τη ζωή… Τα ξαδέρφια μου κλασσικά παιδιά της ένδοξης δεκαετίας του ’80, ροκάδες με «μαλούμπα», δερμάτινα κ.τ.λ., κάνουν την κίνηση ματ και με παίρνουν μαζί τους στο γήπεδο. Ματς; Ολυμπιακός –μΠάοκ: 0-1 στο ΟΑΚΑ (με γκολ του Μπορμπόκη, για όσους θυμούνται...). Χαζεμένος, αλλά και ενθουσιασμένος, από την όλη φάση και κυρίως τον κόσμο, δεν καταλάβαινα και πολλά. Ο αγώνας τελειώνει και μετά αρχίζει το σώου.

Βγαίνοντας από το ΟΑΚΑ, αντικρίζω μια πρωτόγνωρη, για μένα, εικόνα: πέτρες, ξύλα, κάτι πράγματα που έβγαζαν κόκκινες φωτιές(καπνογόνα) και κάτι μπουκάλια με φλεγόμενες ουρές, τα οποία είχαν δημιουργήσει μια αποπνικτική ατμόσφαιρα με καπνούς, μέσα από τους οποίους το μόνο που διέκρινες ήταν παιδιά, βγαλμένα από ροκ συγκροτήματα, με κόκκινα κασκόλ, στο πρόσωπο, τον λαιμό ή τα χέρια να κυνηγούν αστυνομικούς, οι οποίοι βρίσκονταν μπροστά από κάτι άλλους περίεργους, με ασπρόμαυρα, όμως, κασκόλ, οι οποίοι... κρύβονταν! Το ότι έμεινα για αρκετή ώρα, μόνος μου, αφού τα ξαδέρφια, είχαν εξαφανιστεί μέσα στους... καπνούς, δεν με χάλασε και πολύ, αφού έβρισκα ενδιαφέρον σ’ αυτά που έβλεπα... Το «γιατί» το κατάλαβα και αυτό, αργότερα… Τα ξαδέρφια μου, γύρισαν, πανηγυρίζοντας, επειδή κέρδισαν τη μάχη, όπως έλεγαν μεταξύ τους, ενώ οι ... λεπτομέρειες «συζητήθηκαν» στον δρόμο της επιστροφής. «Σ’ άρεσε μικρέ» με ρώτησαν στο τέλος, «θα ξανάρθεις»; Σίγουρα, τους απάντησα εγώ, με το βλέμμα του πιτσιρικά, που τον ρωτάνε, αν θέλει κι άλλο... παιχνίδι ή γλυκό. Έλα, όμως, που ο πατέρας μου το έμαθε (κρυφά με είχαν πάρει) και, επειδή… ήξερε, μου είπε: «αφού σου αρέσουν το γήπεδο και ο Ολυμπιακός, θα πηγαίνεις, αλλά μόνο μαζί μου».

Το περίεργο ήταν ότι το βράδυ προτού κοιμηθώ σκεφτόμουν συνέχεια τι είχε προηγηθεί. Και το ακόμα πιο περίεργο (;), το ίδιο «γαργάλημα» που αισθανόμουν μέσα μου όταν έφερνα στο μυαλό μου την ερυθρόλευκη φανέλα, τον κόσμο και το γήπεδο με έπιανε και μόλις σκεφτόμουνα τα μετά του ματς.

Ο Θρύλος επιστρέφει στο Καραϊσκάκη και τα πράγματα γίνονται καλύτερα, αφού δεν χάνω (με τον πατέρα μου πάντα) αγώνα. Είχαμε κάτσει σε όλες τις Θύρες του «τηγανιού» (κυρίως στην 5 και την 8). Ότι αγώνας κι αν ήταν, όποια εξέλιξη κι αν είχε, εγώ πάντα κοίταγα – όποτε μπορούσα – αυτούς τους… τρελούς μαλλιάδες κάτω από το ρολόι να σκαρφαλώνουν στα κάγκελα, να φωνάζουν και να χοροπηδούν και γενικώς να συμμετέχουν ενεργά στον αγώνα περισσότερο από κάθε άλλη θύρα. Το 1991 τα φέρνει έτσι η… τύχη και πηγαίνω στη χιλιοσυζητημένη Θύρα 7, το συναίσθημα, μοναδικό!

Δεν ξέρω αν έχετε αισθανθεί πως είναι να νιώθεις (και να μην ξέρεις το γιατί) ότι βρίσκεσαι στο φυσικό σου περιβάλλον. Εγώ, πάντως, έτσι αισθάνθηκα, αν και μόλις 14 χρονών…

Από τότε όλες οι άλλες θύρες του Καραϊσκάκη δεν με ξαναείδαν και δεν τις ξαναείδα ποτέ! Ήταν τότε που άρχισα να καταλαβαίνω ότι για κάποιους ανθρώπους ο Ολυμπιακός δεν είναι λέξη αλλά… έννοια! Ότι ο Θρύλος δεν είναι μια απλή ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά θρησκεία, ιδεολογία, ένα μοναδικό κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο μπορεί και ενώνει ανθρώπους, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης ή καταγωγής. Και ότι εμείς, οι οπαδοί του, είμαστε οι… «καμικάζι» αυτής της θρησκείας, οι «Ρήγες Φερραίοι» της Ολυμπιακής Ιδέας, αυτοί που δεν δέχονται μύγα στο σπαθί τους και δεν λογαριάζουν τίποτα μπροστά στον Θρύλο τους – ούτε την ίδια τους την ζωή! Είμαστε (και θα συνεχίσουμε να είμαστε) ο εφιάλτης κάθε αντιπάλου! Εκείνοι που γουστάρουν να βλέπουν την σημαία του Θρύλου να κυματίζει ανενόχλητη – ακόμα και στους δρόμους κάθε περιοχής και κάθε πόλης – και τον κάθε πιτσιρίκο να φοράει περήφανα την ερυθρόλευκη, χωρίς κανείς να μπορεί να του πει ή να του κάνει κάτι, αφού κάποιοι φρόντισαν (με ιδρώτα και κυρίως με αίμα) η ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΗ, η ΡΙΓΩΤΗ, να προκαλεί δέος και φόβο στους αντιπάλους.

Αν, λοιπόν, ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ είναι…ΘΡΗΣΚΕΙΑ, τότε είμαι ένας από τους εκατομμύρια πιστούς του. Αν ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ είναι…ΙΔΕΑ, τότε έχω εκατομμύρια ομοϊδεάτες. Κι αν ο Ολυμπιακός είναι τρέλα, πώρωση και αρρώστια, τότε σίγουρα δεν έχει βρεθεί, ακόμα, ο γιατρός που θα με κάνει καλά…

Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, όμως, ο ΘΡΥΛΟΣ, είναι ΟΛΑ αυτά μαζί και κάτι παραπάνω… Ο ΟΣΦΠ, είναι τρόπος ζωής και έκφρασης, είναι ένας ζωντανός οργανισμός! Είναι, μάλιστα, απόλυτα φυσιολογικό να είναι ο Ολυμπιακός όλα τα παραπάνω, αφού, πρώτα και πάνω απ’ όλα, όταν μιλάμε για Ολυμπιακό αναφερόμαστε σε ένα μοναδικά ιδιαίτερο κοινωνικό φαινόμενο.

Παρ’ όλα αυτά, έχω την αίσθηση πως αναφορικά με τον Ολυμπιακό, υπάρχει ένα αναπάντητο ερώτημα: «Ολυμπιακός γεννιέσαι ή γίνεσαι, τελικά»; Λέω να το «πιάσω» από την ανάποδη, μπας και το απαντήσω... Τι σημαίνει, δηλαδή, το να είσαι Ολυμπιακός; Ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά, που έχει κάθε γνήσιος γαύρος; Ολυμπιακός, λοιπόν, σημαίνει μεγαλείο, και αρχοντιά από την μία, αλλά και λαϊκότητα, απλότητα και γνησιότητα, από την άλλη. Το να είσαι Ολυμπιακός σημαίνει ότι ανήκεις σε μια ιδιαίτερη... «ράτσα» ανθρώπων, οι οποίοι έχουν ένα δικό τους κώδικα αξιών, αρχών αλλά και... συμπεριφοράς. Απαιτούνται: καρδιά, ψυχή, θάρρος και (καλώς εννοούμενο) θράσος για να είσαι Ολυμπιακός. Δε φτάνει να είσαι... άντρας, για να είσαι γαύρος, πρέπει να είσαι ... αρσενικός.

Μάγκας, δηλαδή, που ξέρει να ζει, να αγαπάει, να κλαίει και να γελάει και να συμπεριφέρεται στον καθένα, ανάλογα, με το τι αυτός αξίζει... Κι αν δεν έχεις πνεύμα νικητή και καρδιά πρωταθλητή, αν δεν είσαι ασυμβίβαστος με την ήττα, αλλά και την ρουφιανιά, την τσατσιά και την λαμογιά, ψάξε να βρεις ομάδα. Λένε, ότι όταν γεννιέται ο κάθε άνθρωπος, η ΨΥΧΗ του είναι tabula rasa, άγραφος πίνακας, δηλαδή. Για κάποιους, το πρώτο πράγμα που γράφτηκε σ’ αυτόν τον... πίνακα, ήταν η λέξη: ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ! Χρειάζονται, όμως, κι όλα τα παραπάνω, να υπάρχουν στο... DNA σου, ώστε αυτή η μαγική λέξη να γραφτεί... ανεξίτηλα, για πάντα στην ψυχή σου και μετά να... περάσει στην... καρδιά και, τελικά στο ... μυαλό σου! Αν αναρωτιέστε «τι λέει αυτός», τότε σίγουρα είστε άλλη ομάδα ή έχετε διαλέξει λάθος ομάδα... Γιατί, πολύ απλά, το τελικό συμπέρασμα είναι ότι: «Ολυμπιακός γεννιέσαι, γαύρος, όμως, γίνεσαι!»

Όλα τα προαναφερόμενα, δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από μια…εισαγωγή στον «κόσμο του εφτάψυχου»(στον οποίο ευτυχώς, δεν είμαι μόνος μου).Αυτός, άλλωστε, είναι ο «εφτάψυχος», ένας απλός «στρατιώτης» του Ολυμπιακού, που έχει σαν πρώτη του αρχή, πως ο Θρύλος, είναι υπεράνω προσώπων. Με λίγα λόγια, όσοι με ξέρουν, με ξέρουν, ενώ σε τελική ανάλυση, δεν έχει σημασία ποιος είναι ο «εφτάψυχος», αλλά αν ο «τύπος» αυτός, υπηρετεί σωστά αυτό που στο δικό του μυαλό είναι κάτι μαγικό, κάτι μοναδικό…!

ΕΦΤΑΨΥΧΟΣ
http://www.gavros.gr