Πέμπτη, Ιανουαρίου 06, 2011
RedManiac
Για κάποιο απροσδιόριστο λόγο μού έχει χαραχτεί στο μυαλό η αμυδρή αίσθηση ότι ο Ολυμπιακός είναι κομματάκι άτυχος την τελευταία δεκαετία με τους χειμωνιάτικους λαχνούς που τραβάει στο μεταγραφικό bazaar.
Δεν λέω, βέβαια, πέρασαν και αξιόλογοι μπαλαδόροι από το Λιμάνι με χειμώνα καιρό, παρ' όλα αυτά επιμένω ότι οι παλταδούρες εποχής ήταν περισσότερες σε αριθμό. Σε αντίθεση με τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, όπου ο Γενάρης αποδεικνυόταν ένα ιδιαίτερα φιλικό 30ήμερο για μεταγραφικά «λαβράκια».
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χειμώνα του 1987, όταν οι μεταγραφές του Θρύλου θύμιζαν ουρά στο ΙΚΑ Κυψέλης με τους Πλίτση, Τσιαντάκη, Ταληκριάδη, Μπανιώτη, Παχατουρίδη, Νεντίδη, Μουστακίδη, Χαντζίδη, Τσαλουχίδη, Κριεζή, Φούνες, Αγκίρε και Μπανιώτη να περιμένουν για να φορέσουν την ερυθρόλευκη ριγωτή φανέλα.
Ούτε μία ούτε δύο, αλλά 13 ολόκληρες μεταγραφές παρακαλώ. Διότι ο Γιώργος Κοσκωτάς τις έκανε με το τσουβάλι τότε, μέχρι που τελικά «τσουβάλιασαν» και τον ίδιο. Τέλος πάντων, ας μην αφήσουμε αυτή τη μικρή λεπτομέρεια να μας χαλάσει μια ωραία μεταγραφική ιστορία. Που λέτε, λοιπόν, κάποτε έπιαναν Λιμάνι ακόμα και μέσα στο καταχείμωνο ποδοσφαιριστές με ιδιαίτερα αξιώματα στην ερυθρόλευκη μυθολογία.
Γενάρη (του ’80 αν δεν κάνω λάθος) είχε έρθει ο Αναστό, Γενάρη η τεράστια παιχτούρα που άκουγε στο όνομα Σέστιτς, Γενάρη ο αξέχαστος Άλμπερτσεν, Γενάρη το σοβιετικό μοτεράκι Λιτόφτσενκο, όπως και ο ζογκλέρ Φαμπιάν Εστάι ή πολλοί ήρωες των 90's όπως το αλάνι Γρηγόρης Γεωργάτος, ο «παππούς» Γκόγκιτς ακόμα και ο στόπερ-βουλευτής Γιώργος Ανατολάκης.
Όλοι έγραψαν τη δική τους ιστορία. Ώσπου ξαφνικά εκεί γύρω στην απαρχή της νέας χιλιετίας η σχέση του Ολυμπιακού με τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου επαναπροσδιορίστηκε ελαφρώς άδοξα. Διότι αν εξαιρέσεις κάποιες περιπτώσεις όπως π.χ. του Βασίλη Τοροσίδη ή του Φερνάντο Μπελούτσι συν ελάχιστες ακόμα, κατά τα άλλα κοιτάζοντας τον Γενάρη περνούν από το μυαλό του μέσου οπαδού του Ολυμπιακού -στο δρόμο για τη λύτρωση- από τεχνικές αυτομαστιγώματος μέχρι επιγονάτιες επικλήσεις στην Παναγία τη Μεταγραφούσα. Κοινώς, από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις.
Την πλέον δεσπόζουσα θέση στις μαύρες μεταγραφικές αναμνήσεις έχει ο Ιανουάριος του 2003 όταν με μια αιφνίδια κίνηση -όχι ματ, αλλά για τα ΜΑΤ- εμφανίστηκε στον Ρέντη μια πραγματικά αγέρωχη τριπλέτα: Κουλοχέρης, Νόβακ, Μελαμπιανάκης με ποσοστό προσφοράς στο σύλλογο, ανάλογο του Καμπούρη στα τρίποντα.
Μακράν ό,τι χειρότερο εμφανίστηκε στην ομάδα Γενάρη μήνα, ενώ αγνοείται αν στην τριάδα δινόταν δώρο και η ντουλάπα για να τους κρεμάς. Αλίμονο, όμως, δεν είναι οι μόνοι: Τζωρτζιόπουλος (άτυχος αρκετά), Χούτος (παλτό όχι ως παικτική αξία, αλλά ως μυαλό σίγουρα), Λεοζίνιο (πρόταση του Ρίμπο για να μας αποδείξει ότι κόβει το μάτι του, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι κόβει το δόντι του, ΝΑ κάτι δαγκωματιές έχει στην πλάτη όποιος κάνει δουλειές μαζί του), ο λατρεμένος μου Σίκοφ, ο ντριμπλέρ γκαρνταρόμπας Μίρνες Σίσιτς και είμαι σίγουρος ότι ξεχνάω μερικούς ακόμα απίθανους τύπους που έσκασαν τον Γενάρη να μας ζεστάνουν την καρδιά, αλλά τελικά ζέσταιναν μια θέση μεταξύ πάγκου και εξέδρας.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Μια και βρισκόμαστε στον Ιανουάριο του 2011 και ως είθισται η μεταγραφολογία στο Λιμάνι έχει «φουντώσει» σαν νυμφομανής σε ανδρικά αποδυτήρια, μια ματιά στο παρελθόν είναι πάντα χρήσιμη.
www.katimagiko.gr
Δεν λέω, βέβαια, πέρασαν και αξιόλογοι μπαλαδόροι από το Λιμάνι με χειμώνα καιρό, παρ' όλα αυτά επιμένω ότι οι παλταδούρες εποχής ήταν περισσότερες σε αριθμό. Σε αντίθεση με τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, όπου ο Γενάρης αποδεικνυόταν ένα ιδιαίτερα φιλικό 30ήμερο για μεταγραφικά «λαβράκια».
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χειμώνα του 1987, όταν οι μεταγραφές του Θρύλου θύμιζαν ουρά στο ΙΚΑ Κυψέλης με τους Πλίτση, Τσιαντάκη, Ταληκριάδη, Μπανιώτη, Παχατουρίδη, Νεντίδη, Μουστακίδη, Χαντζίδη, Τσαλουχίδη, Κριεζή, Φούνες, Αγκίρε και Μπανιώτη να περιμένουν για να φορέσουν την ερυθρόλευκη ριγωτή φανέλα.
Ούτε μία ούτε δύο, αλλά 13 ολόκληρες μεταγραφές παρακαλώ. Διότι ο Γιώργος Κοσκωτάς τις έκανε με το τσουβάλι τότε, μέχρι που τελικά «τσουβάλιασαν» και τον ίδιο. Τέλος πάντων, ας μην αφήσουμε αυτή τη μικρή λεπτομέρεια να μας χαλάσει μια ωραία μεταγραφική ιστορία. Που λέτε, λοιπόν, κάποτε έπιαναν Λιμάνι ακόμα και μέσα στο καταχείμωνο ποδοσφαιριστές με ιδιαίτερα αξιώματα στην ερυθρόλευκη μυθολογία.
Γενάρη (του ’80 αν δεν κάνω λάθος) είχε έρθει ο Αναστό, Γενάρη η τεράστια παιχτούρα που άκουγε στο όνομα Σέστιτς, Γενάρη ο αξέχαστος Άλμπερτσεν, Γενάρη το σοβιετικό μοτεράκι Λιτόφτσενκο, όπως και ο ζογκλέρ Φαμπιάν Εστάι ή πολλοί ήρωες των 90's όπως το αλάνι Γρηγόρης Γεωργάτος, ο «παππούς» Γκόγκιτς ακόμα και ο στόπερ-βουλευτής Γιώργος Ανατολάκης.
Όλοι έγραψαν τη δική τους ιστορία. Ώσπου ξαφνικά εκεί γύρω στην απαρχή της νέας χιλιετίας η σχέση του Ολυμπιακού με τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου επαναπροσδιορίστηκε ελαφρώς άδοξα. Διότι αν εξαιρέσεις κάποιες περιπτώσεις όπως π.χ. του Βασίλη Τοροσίδη ή του Φερνάντο Μπελούτσι συν ελάχιστες ακόμα, κατά τα άλλα κοιτάζοντας τον Γενάρη περνούν από το μυαλό του μέσου οπαδού του Ολυμπιακού -στο δρόμο για τη λύτρωση- από τεχνικές αυτομαστιγώματος μέχρι επιγονάτιες επικλήσεις στην Παναγία τη Μεταγραφούσα. Κοινώς, από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις.
Την πλέον δεσπόζουσα θέση στις μαύρες μεταγραφικές αναμνήσεις έχει ο Ιανουάριος του 2003 όταν με μια αιφνίδια κίνηση -όχι ματ, αλλά για τα ΜΑΤ- εμφανίστηκε στον Ρέντη μια πραγματικά αγέρωχη τριπλέτα: Κουλοχέρης, Νόβακ, Μελαμπιανάκης με ποσοστό προσφοράς στο σύλλογο, ανάλογο του Καμπούρη στα τρίποντα.
Μακράν ό,τι χειρότερο εμφανίστηκε στην ομάδα Γενάρη μήνα, ενώ αγνοείται αν στην τριάδα δινόταν δώρο και η ντουλάπα για να τους κρεμάς. Αλίμονο, όμως, δεν είναι οι μόνοι: Τζωρτζιόπουλος (άτυχος αρκετά), Χούτος (παλτό όχι ως παικτική αξία, αλλά ως μυαλό σίγουρα), Λεοζίνιο (πρόταση του Ρίμπο για να μας αποδείξει ότι κόβει το μάτι του, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι κόβει το δόντι του, ΝΑ κάτι δαγκωματιές έχει στην πλάτη όποιος κάνει δουλειές μαζί του), ο λατρεμένος μου Σίκοφ, ο ντριμπλέρ γκαρνταρόμπας Μίρνες Σίσιτς και είμαι σίγουρος ότι ξεχνάω μερικούς ακόμα απίθανους τύπους που έσκασαν τον Γενάρη να μας ζεστάνουν την καρδιά, αλλά τελικά ζέσταιναν μια θέση μεταξύ πάγκου και εξέδρας.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Μια και βρισκόμαστε στον Ιανουάριο του 2011 και ως είθισται η μεταγραφολογία στο Λιμάνι έχει «φουντώσει» σαν νυμφομανής σε ανδρικά αποδυτήρια, μια ματιά στο παρελθόν είναι πάντα χρήσιμη.
Posted in: Θρυλικοί Παίκτες
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου