Ο "έφηβος" μένει...

Η μεταγραφή του Άλμπερτ Ριέρα στη Γαλατασαράι, μα πολύ περισσότερο η επιμονή του Ισπανού για την ολοκλήρωση της μετακίνησης του στην τουρκική ομάδα, είναι ακόμα μία απόδειξη ότι οι παίκτες έρχονται και φεύγουν, μα η ομάδα είναι διαχρονική.

Οφείλω να ξεκαθαρίσω από την αρχή: Ποτέ δεν ήμουν υπέρ της αγοράς φανέλας του Ολυμπιακού με όνομα παίκτη της ομάδας στην πλάτη. Ακόμα στην φανταστική περίπτωση να έπαιζε στην ομάδα, ο ίδιος μου ο αδερφός (γεια σου, Θόδωρα!), που τον υπεραγαπάω, δεν θα έβαζα το όνομα του.

Ούτε παίκτες που λάτρεψα και θαύμασα όσο κανένα άλλο (κλασσικά παράδειγματα Τζιοβάνι, "Τζόλε") δεν με έκαναν καν να το σκεφτώ. Ούτε όταν φορούσε την ερυθρόλευκη και ριγωτή ο Ριβάλντο και δεν μπορούσα να το πιστέψω (αργότερα δικαιώθηκα...). Ίσως μερικές φορές το σκέφτηκα για παίκτες που αποδεδειγμένα "μάτωναν" τη φανέλα και πάντα τους... γούσταρα και ας ήταν αντί- marketing, κι ας μην με "μάγευαν" με τις ποδοσφαιρικές τους ικανότητες, όπως ο Πάντος και ο Ανατολάκης. Αλλά ποτέ δεν άλλαξα αυτό το "πιστεύω".

Η μεταγραφή του Ριέρα στη Γαλατασαράι, το πρώτο που μου έφερε στο μυαλό ήταν αυτό. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Πολύς κόσμος θαύμαζε τον Άλμπερτ. Ο Ισπανός, σαν "ψυχρός" επαγγελματίας έκανε αυτό που θεώρησε σωστότερο για την καριέρα του και αποδέχθηκε την "χρυσή" πρόταση" που του είχε κάνει η Γαλατά, αφήνοντας πίσω του τον Ολυμπιακό, μετά από ένα χρόνο παρουσίας. Και ίσως καλά να έκανε. Στα χρήματα που του πρόσφεραν οι Τούρκοι δύσκολα λες "όχι", έστω και αν ΚΑΙ στον Ολυμπιακό είχε καλό συμβόλαιο (το πιο ακριβό της ομάδας).

Βέβαια, ο Ριέρα ποτέ δεν το έπαιξε "Ολυμπιακάρα" και αυτό είναι προς τιμήν του. Είναι επαγγελματίας αθλητής, από τους λεγόμενους "μισθοφόρους", που υπάρχουν σε όλα τα αθλήματα, από τις τοπικές κατηγορίες (π.χ. μπάσκετ που παίζω εγώ), μέχρι το Τσάμπιονς Λιγκ.  "Παίζω, πληρώνομαι και ως εκεί" ήταν ο Ισπανός μέσος. Δεν δέθηκε με τον Ολυμπιακό σαν ομάδα, αλλά τον είδε σαν εργοδότη του. Δεν είναι κακό. Είναι στην ιδιοσυγκρασία κάθε ανθρώπου. Δεν συμφωνώ, αλλά δεν το κατακρίνω κιόλας.

Αυτό σκέφτηκα στο άκουσμα της είδησης: Οι παίκτες, και πολύ περισσότερο οι ξένοι, έρχονται και παρέρχονται σε κάθε ομάδα. "Σήμερα" είναι στον Ολυμπιακό και φιλάνε το σήμα του, "αύριο" πάνε στον Παναθηναϊκό και γίνονται εριστικοί (βλέπε Λέτο). Ή μόλις τους σκάνε τα λεφτά, ξεχνούν τα πάντα. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα ανά καιρούς. Είτε στην Ελλάδα με παίκτες που "ορκίζονταν" ότι έχουν την ομάδα στην καρδιά τους και μόλις μυρίζονταν το χρήμα "άλλαζαν" (Παπανικολάου, Οικονόμου, Σισέ και τόσοι άλλοι), είτε στην Ευρώπη (κλασσικό παράδειγμα: Φίγκο).

Συνοψίζοντας, τι θέλω να πω: πολλοί μπορεί να διαφωνήσετε, άλλοι να συμφωνήσετε με το σκεπτικό και την άποψη μου. Απλά για μένα, αλλά νομίζω και για τους περισσότερους από εσάς, το σήμα της φανέλας της εκάστοτε ομάδας στο ύψος της καρδιάς είναι πολύ μεγαλύτερο από το όνομα στην πλάτη, που όσο και να το θαυμάζω, όσο και να ταυτίζομαι μαζί του, δεν φτάνει να ισοσκελίσει τη διαφορά. Οι "Ριέρα" θα έρθουν και θα φύγουν. Ο "Έφηβος" είναι διαχρονικός...

Θα τα ξαναπούμε...

Μάριος Μαστρογεωργίου
http://www.redplanet.gr

Posted in: Απόψεις