Το κοινό συμφέρον Ολυμπιακού-Μήτρογλου...

Mε ικανοποίηση μαθαίνουμε τις τελευταίες ημέρες για τα αλλεπάλληλα τετ-α-τετ που έχει ο Ερνέστο Βαλβέρδε με τους παίκτες που δεν έχουν παίξει πολύ μέχρι τώρα ή που δεν έχουν παίξει καθόλου στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος για διάφορους λόγους: επειδή κάποιοι άλλοι έχουν προβάδισμα, επειδή δεν είναι απολύτως έτοιμοι, επειδή δεν είναι στις πρώτες επιλογές και κυρίως επειδή τα παιχνίδια είναι λίγα.

 Ο Βαλβέρδε μιλάει και εξηγεί συνεχώς στον Νέμεθ, τον Ζαϊρί, τον Γκαλίτσιο, τον Γ. Παπαδόπουλο τους λόγους που δεν έχουν πάρει ακόμη ευκαιρίες και τους ζητάει να συνεχίσουν τη δουλειά, περιμένοντας τη σειρά τους. Ήδη ο Γιάννης ετοιμάζεται για το ματς με τον Βόλο από τη στιγμή που ο Ουρτάδο είναι off, ο Ιμπαγάσα πονάει και ο άξονας έχει ανάγκες.

Μια ειδική περίπτωση είναι ο Μήτρογλου, ο οποίος έχει πάρει χρόνο συμμετοχής στο πρωτάθλημα, αλλά από τη στιγμή που άρχισε να φορτσάρει ο Πάντελιτς και παίζει σούπερ μπροστά ο Μιραλάς, φαίνεται να μένει λίγο πίσω όσον αφορά στις βασικές επιλογές. Είναι ένα ζήτημα που αναπόφευκτα θα παρουσιαζόταν για τη θέση του σέντερ φορ στον Ολυμπιακό και τελικά δεν ήμουν τόσο έξω όταν έγραφα στη μεταγραφική περίοδο πως, με το σύστημα του Βαλβέρδε και με αγώνες μόνο στο πρωτάθλημα, παραείναι πολλοί τέσσερις σέντερ φορ στο ρόστερ για μία θέση βασικού. Τέλος πάντων…

Ο Μήτρογλου έχει πολλούς φαν και αρκετούς αμφισβητίες, αλλά ουδείς μπορεί να παραβλέψει ότι - με τα όποια «κουσούρια» του - είναι αυτή τη στιγμή ο πιο ικανός Έλληνας στράικερ απ’ όλους όσοι υπολογίζονται για το παρόν και το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου και της Εθνικής ομάδας. Και είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο για τον Ολυμπιακό, όχι μόνο λόγω των ικανοτήτων του αλλά και γιατί είναι πλέον κατανοητό σε όλους ότι η βάση καλών Ελλήνων παικτών θα είναι σύντομα απαραίτητη και σε επίπεδο διεθνών κανονισμών για κάθε σύλλογο.


Δεν είμαι από εκείνους που ντε και καλά θεωρούν ότι το ελληνικό στοιχείο είναι το παν για τον Ολυμπιακό. Ας έχει ο Ολυμπιακός όχι πολλούς αλλά καλούς Έλληνες, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Κι ο Μήτρογλου που ήταν πέρσι ο μοναδικός επιθετικός σε μία ομάδα που έφτασε στους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ ή που κάρφωσε δύο φορές τον ΠΑΟ στο Φάληρο, είναι καλός Έλληνας.

Από την άλλη, ο Ολυμπιακός μπορεί να το βλέπει και ως «το μοναστήρι να είναι καλά», διότι πράγματι δεν έχει ανάγκη οποιονδήποτε παίκτη όσο καλός ή…Έλληνας κι αν είναι, εφόσον έχει κάθε δυνατότητα να τον αντικαταστήσει. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι ποιός έχει δίκιο ή άδικο, διότι επί της ουσίας δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Αυτό που έχει ουσία είναι να γίνεται η κατάλληλη διαχείριση της κατάστασης από κάθε πλευρά και να επικρατεί το κοινό συμφέρον που για τον Ολυμπιακό και τους κορυφαίους Έλληνες παίκτες του (βασικούς ή μη) είναι η συνύπαρξή τους προς τις επιτυχίες.

Το καλό είναι ότι ο Βαλβέρδε τα μετράει αυτά και, μέσα στην πίεση για το μοντάρισμα της ομάδας και τις νίκες, βρίσκει χρόνο να διαχειρίζεται έτσι όπως πρέπει αυτές τις καταστάσεις. Διότι όλοι χαιρόμαστε για τα εύσημα που αποσπά αυτές τις μέρες ο Κυριάκος Παπαδόπουλος παίζοντας με την Σάλκε στο Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά πολύ πιο χαρούμενοι θα ήμασταν εάν ήταν ακόμη εδώ μαζί μας και έπαιζε τα παιχνίδια του με τη φανέλα του Ολυμπιακού, εφόσον είχε βρεθεί ένας τρόπος από την ομάδα να είχε αξιοποιηθεί καλύτερα ή από τον ίδιο να είχε αξιοποιήσει τις όποιες ευκαιρίες του είχαν δοθεί.
Θέλω να πως ότι σε ομάδες σαν τον Ολυμπιακό, με την πίεση στο φόρτε, τέτοια ζητήματα είναι πολύ λεπτά και λάθη του παρελθόντος θα πρέπει να λειτουργούν ως παραδείγματα προς αποφυγή.

Κι ο Βαλβέρδε, όπως και η διοίκηση που βάζει φρένο σε κάθε σενάριο παραχώρησης του παίκτη, σε έναν ακόμη τομέα είναι στο σωστό δρόμο. Ο Μήτρογλου σε καμμιά Κολωνία δεν είναι στο σωστό δρόμο, ούτε για τον Ολυμπιακό ούτε για τον Μήτρογλου…

Χρήστος Μεγγλίδης

http://www.redplanet.gr

Posted in: Oμάδα